ေရွးတုန္းက ဆရာႀကီး တစ္ေယာက္ဟာ ေနရာအသီးသီးမွ လူေပါင္းမ်ားစြာကို သင္ၾကားေပးရင္း ဇရပ္ျပည္မွာေနလွ်က္ သူဖုန္းစားျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္လွ်က္ ေနသတဲ့။
အဲဒီအထဲမွာ သန္းေရႊဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္လဲ ပါပါသတဲ့။ တေန႔ေတာ့ ေမာင္သန္းေရႊေလးဟာ ျမစ္ဆိပ္ကို ေရခ်ဳိး ဆင္းရင္းနဲ႔ ႏွမ္းေတြ ေနလွမ္းထားတာ ျမင္ပါသတဲ့။ ဒါနဲ႔ စားခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာတာေပါ့ေနာ္။ ဒါနဲ႔ ႏွမ္းလက္တဆုပ္ ယူစားသတဲ့။ ႏွမ္းကိုလွမ္းထားတဲ့ ပိုင္ရွင္ကလဲ သနားျပီးေတာ့ ဘာမွ မေျပာဘူးတဲ့။
ဒါနဲ႔ ေနာက္တႀကိမ္ ေရခ်ဳိးဆိပ္ဆင္းရင္းနဲ႔လည္း ႏွမ္းတဆုပ္ ခုိးစားျပန္ေရာတဲ့။ ပိုင္ရွင္ကလည္း ေအာ္ သနားပါတယ္ေလလုိ႔သာ ေတြးျပီး မေျပာျပန္ဘူးတဲ့။ တတိယအႀကိမ္ ထပ္ခုိးေတာ့ ပုိင္ရွင္ဟာ မခံႏုိင္ျဖစ္ျပီး ဆရာႀကီးကို သြားတိုင္သတဲ့။ ဒါနဲ႔ ဆရာကလဲ စစ္ေမးသတဲ့။
ဆရာ။ ။ ေမာင္သန္းေရႊ .. မင္း ဒီလူရဲ႕ ႏွမ္းေတြကို ႏႈိက္စားတယ္ဆို။
သန္းေရႊ။ ။ မဟုတ္ရပါ ဆရာ။ ဒီလူ အလကား လာလိမ္တိုင္တာပါ။ (အဲဒီထဲက ေျဗာင္လိမ္တတ္တာ။)
ဆရာ။ ။ ဟ .... လူႀကီးက အလကား လာတိုင္ပ့ါမလားကြ။ ျပန္ေတာင္းပန္လုိက္စမ္း။
သန္းေရႊ။ ။ ဟုတ္ကဲ့.. ေတာင္းပန္ပါတယ္ လူႀကီးမင္း ခင္ဗ်ား။
လာတိုင္သူ။ ။ ကဲ ... ကဲ။ ကေလးပဲဗ်ာ။ ေနာက္ခုိးမစားေအာင္သာ က်ဳပ္ေရွ႕မွာ ဆံုးမပါ။
ဒါနဲ႔ ဆရာျဖစ္သူက ေမာင္သန္းေရႊေလးကို လွည္းတုတ္နဲ႔ ဖင္ကို သံုးခ်က္ေဆာင့္သတဲ့။ လာတိုင္တဲ့ ဦးႀကီးကလဲ ၾကည့္ရတာ အံေတာင္ ႀကိတ္သြား မိသတဲ့။ ျပီးေတာ့ ကေလးကို ဒီေလာက္ အလြန္အကြ်ံ မလုပ္ဖို႔ ေျပာျပီး ျပန္သြားသတဲ့။
ဆရာ။ ။ မင္းကို ဘာလုိ႔ တုတ္နဲ႔ ထိုးရသလဲ သိလား။
သန္းေရႊ။ ။ မသိပါဘူးဆရာ။
ဆရာ။ ။ ေအး .. အဲဒီလူက ရြာသူႀကီးကြ ... ။ ေျပာတာ မမွန္ရင္ေတာင္ ျပန္မေျပာရဘူး။ ဟိုက စိတ္မၾကည္ရင္ ဒုိ႔ ဒီဇရပ္က ေဂ်ာင္းသြားရမယ္ဆိုတာ နားလည္။ ဒါေၾကာင့္ မင္းကို ဆရာက လက္ေတြ႕ျပလုိက္တာ။
သန္းေရႊ။ ။ ဆရာကလဲဗ်ာ။ လက္ေတြ႕ ျပတာႀကီးကလဲ။
ဆရာ။ ။ ေအး .. ငါ့လူေလး သန္းေရႊ .. တသက္စာ မွတ္သြား။ အက်ဳိးရွိဖို႔အတြက္၊ အျပစ္လြတ္ဖို႔အတြက္၊ ေနရာ ရဖို႔အတြက္ လုိအပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဖင္ခံသင့္ရင္ ခံရတယ္ဆိုတာ ဆရာက လက္ေတြ႕ ျပလုိက္တာ။ တသက္စာ သခၤန္းစာယူေလ။
ဆရာ၏ စကားကလည္း တကယ္မွန္ပါေပတယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ။ ရြာလူႀကီးက သနားျပီး ႏွမ္းပ်စ္မုန္႔ေတြနဲ႔ ဒဏ္ေၾကလိမ္းေဆးေတြပါ ပို႔ေပးလာပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ေမာင္သန္းေရႊေလးဟာ ဆရာကို မေက်နပ္ဖူးေပါ့ေလ။ ဘယ္ေက်နပ္ပါ့မလဲ။ လူေရွ႕မွာ ဖင္ကို တုတ္နဲ႔ ထိုးခံ ရတာကို။ သို႔ေသာ္လည္း ဆရာ့စကား မွန္ေၾကာင္းကိုမူ လက္ခံျပီး က်င့္သံုးသတဲ့။
ဒီလုိနဲ႔ ဆရာ့စကားကို လုိက္နာရင္း လုိအပ္တိုင္း ဖင္ခံဖားလာလုိက္တာ မင္းျဖစ္ေရာတဲ့ဗ်ာ။ ဒီေတာ့ ငါ့ကို လူေရွ႕ ဖင္တုတ္နဲ႔ ထိုးတဲ့ဆရာ ကုိ ငါေခၚသတ္မဟဲ့ ဆိုျပီး ဆရာကုိ အေခၚလႊတ္ပါသတဲ့။ ဆရာကလည္း သူေတာင္းစား သာသာဆိုေတာ့ ေပ်ာ္ျမဴးျပီး လုိက္လာတာေပါ့ ေလ။ ဒါနဲ႔ ေသျပည္ေတာ္ကို ေရာက္ေတာ့ ဘုရင္ သန္းေရႊက ဆရာျဖစ္သူကုိ ဖင္ကို တုတ္နဲ႔ မေသမခ်င္းထိုးဖို႔ အမိန္႔ ထုတ္ပါေလေရာ။
ဒါနဲ႔ ဆရာျဖစ္သူက ႀကံစည္တယ္။ ဒီေခြးမသားေလးဟာ ငါသင္ေပးလုိက္လုိ႔ မင္းျဖစ္လာတဲ့ အေကာင္ေလး။ ငါ့ေလာက္ ဥာဏ္ရွိမယ္ မ ဟုတ္ဘူး။ စိုင္ေကာ္လုိ႔ ခ်ဳံေပၚေရာက္ေနတဲ့ အေကာင္ေလးမွ်သာ ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ငါ စကားဆိုရင္ ေကာင္းမယ္လုိ႔ အႀကံျဖစ္ပါသတဲ့။ ဒီေတာ့ အမႈထမ္းေတြကို ဘုရင္နဲ႔ ေတြ႕ခ်င္ေၾကာင္း ေျပာခုိင္းသတဲ့။
ဘုရင္သန္းေရႊကလည္း ရာဇမာန္နဲ႔သာ မိန္႔ေတာ္ မူတာကိုး။ တကယ္ေတာ့ မရွိအတူ ေတာင္းစား၊ ရွိအတူ ထမင္းရည္ တူတူလ်က္လာတဲ့ ဆရာကို သံေယာဇဥ္ မကုန္ ရွာဘူးေပါ့။ ဒါနဲ႔ ေရွ႕ေတာ္ သြင္းေစဆိုျပီး အမိန္႔ ထုတ္ပါသတဲ့။ ျပီးေတာ့ ဆရာကို ရာဇသံနဲ႔ မိန္႔ၾကားေလ သတဲ့။
သန္းေရႊ။ ။ ဆရာ ဘာတတ္ႏိုင္ေသးသလဲ .. အကြ်ႏု္ပ္ကို တုတ္နဲ႔ ထုိးခဲ့တာ အခုေတာ့ သိျပီ မဟုတ္လား။
ဆရာ။ ။ အရွင္မင္းႀကီး .. အရွင္မင္းႀကီးကိုသာ ဖင္တုတ္နဲ႔ ထိုးျပီး မဆံုးမခဲ့လွ်င္ အရွင္မင္းႀကီး သူခုိးသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မယ္။ အခု အကြ်ႏု္ပ္ ဆံုးမ၍သာ ဖင္ခံသင့္ေသာ အခါ ခံ၍ အသင္မင္းႀကီး မင္းအျဖစ္ကို ရေပသည္။
သန္းေရႊ အေတာ္တင္းသြားေလသည္။ မွဴးမွတ္ေတြေရွ႕မွာ ဖင္တုတ္နဲ႔ ထိုးခံရေၾကာင္း အဖြခံရျပန္ျပီ။ ျပင္ပ မီဒီယာေတြ သိသြားလွ်င္ မလြယ္။
သန္းေရႊ။ ။ ေတာ္တန္တိတ္... ဆရာတုတ္နဲ႔ ထိုးခဲ့တာ က်ဳပ္ျပန္ေတြးတိုင္း နာတုန္းပဲ။ ဒီစကား ဒီတင္ရပ္.. မဟုတ္လွ်င္ တံက်င္လွ်ဳိ သတ္ရေပလိမ့္မည္။
ဆရာ။ ။ မင္းႀကီး စဥ္းစားေတာ္မူပါ။ အကြ်ႏု္ပ္သာ အရွင္မင္းႀကီးအား လူမသိေအာင္ ခုိးနည္း၊ ေျဗာင္လိမ္ျခင္း၊ လူမိလွ်င္ ဖင္ခံဖားသင့္ လွ်င္ ဖားရျခင္း၊ မ်က္ႏွာေျပာင္ျခင္း အစရွိေသာ ပညာေတြကို သင္မေပးခဲ့ေသာ္ အသင္မင္းႀကီး ယေန႔ မင္းအျဖစ္ကို မရႏုိင္။ အသင္မင္း ႀကီးသည္ ငယ္ရြယ္စဥ္ကပင္ ဥာဏ္ပညာ အလြန္ထက္ျမက္၏။ ေ၀ဖန္ေတာ္မူပါ။
သန္းေရႊႀကီးကလည္း ဥာဏ္ပညာ ထက္ျမက္တယ္ အေျပာခံရေတာ့ အ႐ူးဘံုေျမႇာက္ျဖစ္သြားတာေပါ့ေလ။ ဒီေတာ့ ၀န္စိမ္းေတြကို ေခၚ တိုင္ပင္သတဲ့။ (သူ႕ေခတ္မွာ ၀န္နီမရွိေတာ့ပါ။ ေျပာသမွ် ေထာက္ခံရေသာ ၀န္စိမ္းေတြသာ ရွိပါေတာ့သည္။)
သန္းေရႊ။ ။ ေမာင္မင္းမ်ား .. အဘယ္နည္း အဘယ္ပံု ျမင္သည္ကို ေလွ်ာက္တင္ၾကေခ်စမ္း။
၀န္မ်ား။ ။ အရွင္မင္းႀကီး .. အရွင္မင္းႀကီးလုိ လူမ်ဳိးကို ေမြးထုတ္ေပးႏုိင္ေသာ ဆရာကား ေတာ္လွေပသည္။ အခ်ည္းႏွီး အသက္ မဆံုး ေစသင့္ .. တပ္ေတာ္မ်ားအား အပ္၍ သင္ေစလွ်င္ အထူး သင့္ျမတ္လွမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ။
သန္းေရႊ။ ။ အိမ္း .. ဟုတ္ေပသည္။ ငါလုိလူကို ေမြးထုတ္ေပးႏုိင္ေသာ ဆရာ၏ စြမ္းရည္သည္ ေပါ့ေသးေသး မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ အမတ္ မင္းမ်ား ေလွ်ာက္တင္သည့္အတိုင္း တပ္ေတာ္မ်ားအား သင္ၾကားေပးရေသာ ၀န္ေနရာ ေပးေစ ေမာင္မင္းမ်ား။
ထိုအခ်ိန္မွစ၍ မင္းတလားႀကီး သန္းေရႊ၏ တပ္ေတာ္သည္ သူခုိး၊ ဓားျပ၊ ေအာက္ဆံုးအထစ္ သူေတာင္းစားႏွင့္သာ အတိျပီးေလသ တည္း။
PS: သူေတာင္းစား အေခၚခံရ၍ သူခုိး၊ ဓားျပလုပ္မည္ေတာ့ စိတ္မကူးေစလုိပါ။ ေခတ္ပ်က္၍ ေတာင္းစားရသည္ မွန္ေသာ္လည္း သင့္ တင့္ေလွ်ာက္ပတ္စြာသာ ေတာင္းၾကေသာ၊ လူထုကို ငဲ့ညႇာေသာ စစ္တပ္မွ အရာရွိမ်ားမွစ၍ ေဆး႐ုံ အေပါက္ေစာင့္အထိအား လူထု ကိုယ္စား ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ သူေတာင္းစားဘ၀ကို စြန္႔ႏုိင္ရန္ ျပည္သူတို႔ႏွင့္ လက္တြဲ၍ သူေတာင္းစား၊ သူခုိး၊ ဓားျပ ရွိသမွ် မေကာင္း မႈတို႔ စုေ၀းရာ အပုပ္ေကာင္ႀကီး ျဖစ္ေပေသာ မင္းတလား အ႐ူးႀကီးမ်ားအား ၀ုိင္း၀န္းဖယ္ရွားၾကပါစို႔။
အဲဒီအထဲမွာ သန္းေရႊဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္လဲ ပါပါသတဲ့။ တေန႔ေတာ့ ေမာင္သန္းေရႊေလးဟာ ျမစ္ဆိပ္ကို ေရခ်ဳိး ဆင္းရင္းနဲ႔ ႏွမ္းေတြ ေနလွမ္းထားတာ ျမင္ပါသတဲ့။ ဒါနဲ႔ စားခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာတာေပါ့ေနာ္။ ဒါနဲ႔ ႏွမ္းလက္တဆုပ္ ယူစားသတဲ့။ ႏွမ္းကိုလွမ္းထားတဲ့ ပိုင္ရွင္ကလဲ သနားျပီးေတာ့ ဘာမွ မေျပာဘူးတဲ့။
ဒါနဲ႔ ေနာက္တႀကိမ္ ေရခ်ဳိးဆိပ္ဆင္းရင္းနဲ႔လည္း ႏွမ္းတဆုပ္ ခုိးစားျပန္ေရာတဲ့။ ပိုင္ရွင္ကလည္း ေအာ္ သနားပါတယ္ေလလုိ႔သာ ေတြးျပီး မေျပာျပန္ဘူးတဲ့။ တတိယအႀကိမ္ ထပ္ခုိးေတာ့ ပုိင္ရွင္ဟာ မခံႏုိင္ျဖစ္ျပီး ဆရာႀကီးကို သြားတိုင္သတဲ့။ ဒါနဲ႔ ဆရာကလဲ စစ္ေမးသတဲ့။
ဆရာ။ ။ ေမာင္သန္းေရႊ .. မင္း ဒီလူရဲ႕ ႏွမ္းေတြကို ႏႈိက္စားတယ္ဆို။
သန္းေရႊ။ ။ မဟုတ္ရပါ ဆရာ။ ဒီလူ အလကား လာလိမ္တိုင္တာပါ။ (အဲဒီထဲက ေျဗာင္လိမ္တတ္တာ။)
ဆရာ။ ။ ဟ .... လူႀကီးက အလကား လာတိုင္ပ့ါမလားကြ။ ျပန္ေတာင္းပန္လုိက္စမ္း။
သန္းေရႊ။ ။ ဟုတ္ကဲ့.. ေတာင္းပန္ပါတယ္ လူႀကီးမင္း ခင္ဗ်ား။
လာတိုင္သူ။ ။ ကဲ ... ကဲ။ ကေလးပဲဗ်ာ။ ေနာက္ခုိးမစားေအာင္သာ က်ဳပ္ေရွ႕မွာ ဆံုးမပါ။
ဒါနဲ႔ ဆရာျဖစ္သူက ေမာင္သန္းေရႊေလးကို လွည္းတုတ္နဲ႔ ဖင္ကို သံုးခ်က္ေဆာင့္သတဲ့။ လာတိုင္တဲ့ ဦးႀကီးကလဲ ၾကည့္ရတာ အံေတာင္ ႀကိတ္သြား မိသတဲ့။ ျပီးေတာ့ ကေလးကို ဒီေလာက္ အလြန္အကြ်ံ မလုပ္ဖို႔ ေျပာျပီး ျပန္သြားသတဲ့။
ဆရာ။ ။ မင္းကို ဘာလုိ႔ တုတ္နဲ႔ ထိုးရသလဲ သိလား။
သန္းေရႊ။ ။ မသိပါဘူးဆရာ။
ဆရာ။ ။ ေအး .. အဲဒီလူက ရြာသူႀကီးကြ ... ။ ေျပာတာ မမွန္ရင္ေတာင္ ျပန္မေျပာရဘူး။ ဟိုက စိတ္မၾကည္ရင္ ဒုိ႔ ဒီဇရပ္က ေဂ်ာင္းသြားရမယ္ဆိုတာ နားလည္။ ဒါေၾကာင့္ မင္းကို ဆရာက လက္ေတြ႕ျပလုိက္တာ။
သန္းေရႊ။ ။ ဆရာကလဲဗ်ာ။ လက္ေတြ႕ ျပတာႀကီးကလဲ။
ဆရာ။ ။ ေအး .. ငါ့လူေလး သန္းေရႊ .. တသက္စာ မွတ္သြား။ အက်ဳိးရွိဖို႔အတြက္၊ အျပစ္လြတ္ဖို႔အတြက္၊ ေနရာ ရဖို႔အတြက္ လုိအပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဖင္ခံသင့္ရင္ ခံရတယ္ဆိုတာ ဆရာက လက္ေတြ႕ ျပလုိက္တာ။ တသက္စာ သခၤန္းစာယူေလ။
ဆရာ၏ စကားကလည္း တကယ္မွန္ပါေပတယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ။ ရြာလူႀကီးက သနားျပီး ႏွမ္းပ်စ္မုန္႔ေတြနဲ႔ ဒဏ္ေၾကလိမ္းေဆးေတြပါ ပို႔ေပးလာပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ေမာင္သန္းေရႊေလးဟာ ဆရာကို မေက်နပ္ဖူးေပါ့ေလ။ ဘယ္ေက်နပ္ပါ့မလဲ။ လူေရွ႕မွာ ဖင္ကို တုတ္နဲ႔ ထိုးခံ ရတာကို။ သို႔ေသာ္လည္း ဆရာ့စကား မွန္ေၾကာင္းကိုမူ လက္ခံျပီး က်င့္သံုးသတဲ့။
ဒီလုိနဲ႔ ဆရာ့စကားကို လုိက္နာရင္း လုိအပ္တိုင္း ဖင္ခံဖားလာလုိက္တာ မင္းျဖစ္ေရာတဲ့ဗ်ာ။ ဒီေတာ့ ငါ့ကို လူေရွ႕ ဖင္တုတ္နဲ႔ ထိုးတဲ့ဆရာ ကုိ ငါေခၚသတ္မဟဲ့ ဆိုျပီး ဆရာကုိ အေခၚလႊတ္ပါသတဲ့။ ဆရာကလည္း သူေတာင္းစား သာသာဆိုေတာ့ ေပ်ာ္ျမဴးျပီး လုိက္လာတာေပါ့ ေလ။ ဒါနဲ႔ ေသျပည္ေတာ္ကို ေရာက္ေတာ့ ဘုရင္ သန္းေရႊက ဆရာျဖစ္သူကုိ ဖင္ကို တုတ္နဲ႔ မေသမခ်င္းထိုးဖို႔ အမိန္႔ ထုတ္ပါေလေရာ။
ဒါနဲ႔ ဆရာျဖစ္သူက ႀကံစည္တယ္။ ဒီေခြးမသားေလးဟာ ငါသင္ေပးလုိက္လုိ႔ မင္းျဖစ္လာတဲ့ အေကာင္ေလး။ ငါ့ေလာက္ ဥာဏ္ရွိမယ္ မ ဟုတ္ဘူး။ စိုင္ေကာ္လုိ႔ ခ်ဳံေပၚေရာက္ေနတဲ့ အေကာင္ေလးမွ်သာ ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ငါ စကားဆိုရင္ ေကာင္းမယ္လုိ႔ အႀကံျဖစ္ပါသတဲ့။ ဒီေတာ့ အမႈထမ္းေတြကို ဘုရင္နဲ႔ ေတြ႕ခ်င္ေၾကာင္း ေျပာခုိင္းသတဲ့။
ဘုရင္သန္းေရႊကလည္း ရာဇမာန္နဲ႔သာ မိန္႔ေတာ္ မူတာကိုး။ တကယ္ေတာ့ မရွိအတူ ေတာင္းစား၊ ရွိအတူ ထမင္းရည္ တူတူလ်က္လာတဲ့ ဆရာကို သံေယာဇဥ္ မကုန္ ရွာဘူးေပါ့။ ဒါနဲ႔ ေရွ႕ေတာ္ သြင္းေစဆိုျပီး အမိန္႔ ထုတ္ပါသတဲ့။ ျပီးေတာ့ ဆရာကို ရာဇသံနဲ႔ မိန္႔ၾကားေလ သတဲ့။
သန္းေရႊ။ ။ ဆရာ ဘာတတ္ႏိုင္ေသးသလဲ .. အကြ်ႏု္ပ္ကို တုတ္နဲ႔ ထုိးခဲ့တာ အခုေတာ့ သိျပီ မဟုတ္လား။
ဆရာ။ ။ အရွင္မင္းႀကီး .. အရွင္မင္းႀကီးကိုသာ ဖင္တုတ္နဲ႔ ထိုးျပီး မဆံုးမခဲ့လွ်င္ အရွင္မင္းႀကီး သူခုိးသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မယ္။ အခု အကြ်ႏု္ပ္ ဆံုးမ၍သာ ဖင္ခံသင့္ေသာ အခါ ခံ၍ အသင္မင္းႀကီး မင္းအျဖစ္ကို ရေပသည္။
သန္းေရႊ အေတာ္တင္းသြားေလသည္။ မွဴးမွတ္ေတြေရွ႕မွာ ဖင္တုတ္နဲ႔ ထိုးခံရေၾကာင္း အဖြခံရျပန္ျပီ။ ျပင္ပ မီဒီယာေတြ သိသြားလွ်င္ မလြယ္။
သန္းေရႊ။ ။ ေတာ္တန္တိတ္... ဆရာတုတ္နဲ႔ ထိုးခဲ့တာ က်ဳပ္ျပန္ေတြးတိုင္း နာတုန္းပဲ။ ဒီစကား ဒီတင္ရပ္.. မဟုတ္လွ်င္ တံက်င္လွ်ဳိ သတ္ရေပလိမ့္မည္။
ဆရာ။ ။ မင္းႀကီး စဥ္းစားေတာ္မူပါ။ အကြ်ႏု္ပ္သာ အရွင္မင္းႀကီးအား လူမသိေအာင္ ခုိးနည္း၊ ေျဗာင္လိမ္ျခင္း၊ လူမိလွ်င္ ဖင္ခံဖားသင့္ လွ်င္ ဖားရျခင္း၊ မ်က္ႏွာေျပာင္ျခင္း အစရွိေသာ ပညာေတြကို သင္မေပးခဲ့ေသာ္ အသင္မင္းႀကီး ယေန႔ မင္းအျဖစ္ကို မရႏုိင္။ အသင္မင္း ႀကီးသည္ ငယ္ရြယ္စဥ္ကပင္ ဥာဏ္ပညာ အလြန္ထက္ျမက္၏။ ေ၀ဖန္ေတာ္မူပါ။
သန္းေရႊႀကီးကလည္း ဥာဏ္ပညာ ထက္ျမက္တယ္ အေျပာခံရေတာ့ အ႐ူးဘံုေျမႇာက္ျဖစ္သြားတာေပါ့ေလ။ ဒီေတာ့ ၀န္စိမ္းေတြကို ေခၚ တိုင္ပင္သတဲ့။ (သူ႕ေခတ္မွာ ၀န္နီမရွိေတာ့ပါ။ ေျပာသမွ် ေထာက္ခံရေသာ ၀န္စိမ္းေတြသာ ရွိပါေတာ့သည္။)
သန္းေရႊ။ ။ ေမာင္မင္းမ်ား .. အဘယ္နည္း အဘယ္ပံု ျမင္သည္ကို ေလွ်ာက္တင္ၾကေခ်စမ္း။
၀န္မ်ား။ ။ အရွင္မင္းႀကီး .. အရွင္မင္းႀကီးလုိ လူမ်ဳိးကို ေမြးထုတ္ေပးႏုိင္ေသာ ဆရာကား ေတာ္လွေပသည္။ အခ်ည္းႏွီး အသက္ မဆံုး ေစသင့္ .. တပ္ေတာ္မ်ားအား အပ္၍ သင္ေစလွ်င္ အထူး သင့္ျမတ္လွမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ။
သန္းေရႊ။ ။ အိမ္း .. ဟုတ္ေပသည္။ ငါလုိလူကို ေမြးထုတ္ေပးႏုိင္ေသာ ဆရာ၏ စြမ္းရည္သည္ ေပါ့ေသးေသး မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ အမတ္ မင္းမ်ား ေလွ်ာက္တင္သည့္အတိုင္း တပ္ေတာ္မ်ားအား သင္ၾကားေပးရေသာ ၀န္ေနရာ ေပးေစ ေမာင္မင္းမ်ား။
ထိုအခ်ိန္မွစ၍ မင္းတလားႀကီး သန္းေရႊ၏ တပ္ေတာ္သည္ သူခုိး၊ ဓားျပ၊ ေအာက္ဆံုးအထစ္ သူေတာင္းစားႏွင့္သာ အတိျပီးေလသ တည္း။
PS: သူေတာင္းစား အေခၚခံရ၍ သူခုိး၊ ဓားျပလုပ္မည္ေတာ့ စိတ္မကူးေစလုိပါ။ ေခတ္ပ်က္၍ ေတာင္းစားရသည္ မွန္ေသာ္လည္း သင့္ တင့္ေလွ်ာက္ပတ္စြာသာ ေတာင္းၾကေသာ၊ လူထုကို ငဲ့ညႇာေသာ စစ္တပ္မွ အရာရွိမ်ားမွစ၍ ေဆး႐ုံ အေပါက္ေစာင့္အထိအား လူထု ကိုယ္စား ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ သူေတာင္းစားဘ၀ကို စြန္႔ႏုိင္ရန္ ျပည္သူတို႔ႏွင့္ လက္တြဲ၍ သူေတာင္းစား၊ သူခုိး၊ ဓားျပ ရွိသမွ် မေကာင္း မႈတို႔ စုေ၀းရာ အပုပ္ေကာင္ႀကီး ျဖစ္ေပေသာ မင္းတလား အ႐ူးႀကီးမ်ားအား ၀ုိင္း၀န္းဖယ္ရွားၾကပါစို႔။
