ဘရဏီမ်ဳိး

ဤေနရာကို ႏွိပ္ၾကည့္ၿပီးမွ ဆက္ဖတ္ပါရန္ ..

အံ့ဘနန္း ႀကီးစြာ ၾသမိပါေတာ့သည္။ ဤ႐ုပ္သံ အစီအစဥ္ကို ၾကည့္မိတိုင္း အံ့ၾသၿပီးရင္း ၾသမိရျခင္း ျဖစ္၏။ အႏွီ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား သတင္း ဌာန လူငယ္ေရးရာ က႑တြင္ အဟြါလုပ္သူ ဘရဏီေခၚ နန္းသႏၲာမ်ဳိးကား တစ္ခ်ိန္က လူေမွာင္ခို တင္ပို႔သူ ဗမာပြဲစား တစ္ဦး၏ ကိုယ္ေရး အရာရွိ လိုလို၊ စကားျပန္ လိုလို၊ အျပင္ေရးမွဴး လိုလို ျဖစ္ခဲ့ဖူးသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ အတြင္းကိစၥေတာ့ မသိ။ အျပင္ကိစၥ ေတာ့ သြက္သြက္ ခါေနေအာင္ လည္ပတ္ ဖ်တ္လတ္ကာ ဘ၀ကို လည္သလို ေက်ာ္ျဖတ္၊ ခြနင္းၿပီး သြားေနသူ တစ္ဦးျဖစ္၏။ ထိုထက္ ပို၍ ပို၍ ေျပာရလွ်င္ျဖင့္၊ ပြဲစားႀကီး၏ ကန္႔လန္႔ကာ ေနာက္ကြယ္ေရာ၊ ေပၚတင္ႀကီးေရာ အဖန္မ်ားစြာ ခင္တတ္သူ ေၾကာ္ကတက္ တစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့ဖူး ေပသည္။ ယေန႔ ဗမာ့ အတိုက္အခံ မီဒီယာႀကီး တစ္ခုအတြင္းမွာ မယံုႏိုင္စရာ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ျဖစ္ေခ်ၿပီ။ လင္ကစြန္႔ ထားျခင္း ခံရသည္ဟူေသာ ဘန္ေကာက္ေန ရြာသူတစ္ေယာက္ ခ်င္းမိုင္ နယ္အတြင္း အစိမ္းလိုက္ ၀င္ကာ ေႏွာက္ေနၿပီထင္၏။ ၾကည့္ရင္း ေတြးသည္။ မ်က္လံုး စံုမွိတ္ကာ စဥ္းစားသည္။ ထပ္ခါတလဲလဲ ဖင္ျပန္ ေခါင္းျပန္ ေတြး၍ စဥ္းစား၍ ေနမိေခ်ေတာ့သည္။

မီဒီယာ သမားတစ္ဦး၏ မရွိမျဖစ္၊ မတတ္မျဖစ္ လိုအပ္ခ်က္ကား မည္သည္တို႔နည္း၊ ထိုထက္ပိုၿပီး ထိုသူ၏ ေနာက္ခံသမိုင္းေၾကာင္း၊ သူ၏ စိတ္ဓါတ္ေရးရာႏွင့္ စာရိတၱ၊ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ လူမွဳ ပတ္၀န္းက်င္။ ေနာက္ဆံုး သူလုပ္ခဲ့သမွ်သည္ အေကာင္းဘက္ ရွိခဲ့၏ေလာ။ အဆိုးဘက္ ပါခဲ့သည္ေလာ။ ၿပီးလွ်င္ သူ႕ေစတနာႏွင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ အမွန္ကေကာ မည္သို႔ ရွိရ ထားရမည္နည္း။ စာေရးသူ မပိုင္းျခား ေတာ့။ စာ႐ွဳသူသာ ေတြးၾကည့္ပါ။ ေ၀ဖန္ ၾကည့္ပါ။ မီဒီယာ သမားတစ္ဦး၏ ထားရမည့္ က်င့္၀တ္သိကၡာ၊ တတ္ထားအပ္ေသာ ပညာ အရည္အခ်င္း၊ စသည္ စသည္တို႔ကို ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် ေသခ်ာ ဃနစြာ မသိေသာ္လည္း၊ စာေရးသူသိေသာ၊ ေတြးမိေသာ၊ ျဖစ္သင့္သည္ ျဖစ္ေသာ၊ မျဖစ္သင့္သည္ ျဖစ္ေသာ အခ်က္တို႔ကား ဦးေခါင္းအတြင္း ေခါက္တံု႔ ေခါက္ျပန္ အစုန္အဆန္ ေျပးလႊားကာ အေျဖရွာ ေနမိေတာ့သည္။

ကုန္လြန္ခဲ့ေသာ 2005 မွ 2006 ေက်ာ္ေက်ာ္ အေတာအတြင္းတြင္ ဘန္ေကာက္ အေျခစိုက္ ဗမာလူမ်ဳိးတို႔၏ လူကုန္ကူးမွဳ လုပ္ငန္းမ်ားမွာ အင္မတန္ ထြန္းကား အလုပ္ ျဖစ္ခဲ့၏။ ႐ိုးေနၿပီဟု အေတြး မေစာပါ ႏွင့္။ သိပ္မ႐ိုးေသာ္လည္း စာေရးသူ အေနျဖင့္ အတန္ငယ္ ထူးဆန္း ေသာ ဗမာ လူမ်ဳိးတို႔၏ လူကုန္ကူးမွဳ သမိုင္းပင္ ျဖစ္သည္။ လူကုန္ကူးသည္ ဆိုရာ၀ယ္ ေကာ့ေသာင္း၊ ျမ၀တီတို႔မွ ထိုင္း၊ မေလးရွား ဘက္သို႔ ကူးျခင္း လုပ္ငန္းကို မဆိုလို။ ဆက္လက္ ႐ွဳစားပါ။ DVB ၏ လူငယ္ေရးရာတြင္ ေတြ႕ေနရေသာ ယင္း ဘရဏီ ဆိုသည့္ အသက္ (30) နား ကပ္ေနေသာ္လည္း၊ ႐ုပ္ရည္ ႏုပ်ဳိေသာ အေနာင္စာဟု ေခၚေလမလား၊ ပရီစင္တာဟု သမုတ္ရမည္လား မသိသည့္ အမ်ဳိးသမီးမွာ ဆိုခဲ့ၿပီးေသာ တခ်ိန္တုန္းက လူကုန္ကူးသည့္ လုပ္ငန္းတြင္ ေၾကာ္ကတက္ တျဖစ္လဲ၊ ဘာသာျပန္လို တဖံု၊ အတြင္းအျပင္ ဆက္ဆံေရး အရာရွိလို တမ်ဳိး၊ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးေလသည္။ ပညာ အရည္အခ်င္းကား ဘြဲ႕ရၿပီးဟု သူ႕ ဘာသာသူ သတ္မွတ္၏။ စကားကို မပီ့တပီ ညဳတတ္၏။ သူတပါး သနား ေစရန္လားမသိ၊ "မ်ဳိး .. ကေလ" "မ်ဳိး .. ကေလ" ဟု ႏွာသံ ညႇက္စိျဖင့္ ႀကိဳးစား၍ ေျပာတတ္ေသး၏။ ယင္း"မ်ဳိး" က ယခု ဘရဏီ ျဖစ္ေနေတာ့ စာေရးသူမွာ ၀င္းဦး သီခ်င္းကို ေယာင္၍ ေရရြတ္ မိေသးသည္။

" ေမဘရဏီလို .. ဒီဗြီဘီေတာင္ လက္မွိဳင္ခ်ရသကိုး မမမ်ဳိး .. အိုး .. ဟိုး .. မမမ်ဳိး .. "

" ေမဘရဏီလို .. ဒီဗြီဘီေတာင္ လက္မွိဳင္ခ်ရသကိုး မမမ်ဳိး .. အိုး .. ဟိုး .. မမမ်ဳိး .."

"သူ႕ ျမင္ကတည္းက ဆြဲစိစရာေလး .. ႐ွဳခ်င္စၿမဲပ ပဲမ်ားသူေပး .. ခ်င္းမိုင္ၾကယ္ ႏွစ္လံုးလို .. ျပံဳးခ်ိဳ ဖုန္းမို ႐ွဳလို႔ မဆံုး .. ၾကိဳက္လို႔ မဆံုး .. အမိုက္တိုက္ ဆံုးေတာ့ သကိုး .. အိုး …. ေမဘရဏီလို .. ဒီဗြီဘီေတာင္ လက္မွိဳင္ခ် ရသကိုး မမမ်ဳိး .. အိုး .. ဟိုး .. မမမ်ဳိး .. …. ဂီြ .. ဂြီ .. က်လီ .. က်လီ… " ..

ဟုတ္ပါသည္။ ဒီဗြီဘီလို အထင္ကရ မီဒီယာႀကီး တစ္ခုက ဤသို႔ ဤႏွယ္ ေပါက္လႊတ္ပဲစား တစ္ဦးကို မည္သို႔မည္ပံု ဆြဲေခၚကာ မီဒီယာ မ်က္ႏွာဖံုး စြပ္ေပး လိုက္ေလသည္ နားမလည္ေခ်ေတာ့။ (မီဒီယာသမားဟု သတ္မွတ္က မွားမည္လား မေျပာတတ္။ စာေရးသူ နားလည္ သလို သံုးစြဲျခင္း ျဖစ္သည္။ မွားသည္ထင္က ျပင္ေပးပါေလ။) သူမက ထင္ေပၚ၍ စင္ေတာ္က ေကာက္ျခင္းေလာ၊ ဖင္အေဖၚေကာင္း၍ ထိုအရာကိုမွ ႀကိဳက္ ႏွစ္သက္တတ္သူ တာ၀န္ရွိ လူႀကီးမင္း တစ္ဦးဦးက ေၾကာ္ကတက္အရာ ခ်ီးေျမႇာက္ေပးလိုက္ျခင္းေလာ။ တစ္ခုခု ေတာ့ တစ္ခုခု ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ပညာ မတတ္ေသာ္လည္း၊ ႏိုင္ငံေရး၊ မီဒီယာ အေၾကာင္း တစ္လံုး တေလမွ မသိသည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ အျဖဴေရာင္ ေနာက္ခံရွိခဲ့သူ၊ ႐ိုးသားခဲ့သူ တစ္ဦးဆိုပါက တစ္လံုး တစ္ေလမွ ေရးရန္ အေၾကာင္းမရွိ။ အားေပး ခ်ီးေျမႇာက္ရန္သာ ရွိေပသည္။

အခု မီဒီယာသမား၊ တစ္ခ်ိန္က ယင္းတို႔လို လူပြဲစားမ်ား၏ ကလိန္ေစ့ ဥာဏ္ဆင္ ဖိုးတြမ္းတီး ႐ိုက္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ဘ၀ ပ်က္သြားသူမ်ား ယေန႔ ဒုနဲ႔ေဒး ရွိေနပါသည္။ ဤသို႔ ဆိုလွ်င္ ဤပို႔စ္ ဖတ္မိသူ၊ တစ္ခ်ိန္က ပြဲစားမင္းတို႔ ႏွိပ္စက္သျဖင့္ အလုပ္ မျဖစ္ခဲ့ဘဲ၊ ေဒၚလာ ေထာင္၊ ေသာင္းမက ဆံုး႐ွံဳးခဲ့ဖူးသူ ကာယကံရွင္မ်ားက စာေရးသူကို သာဓု ေခၚေလမည္လား မေျပာတတ္ေခ်။ သို႔တည္းမဟုတ္ တစ္ခ်ိန္က "ဖာတနာဂမ္"ဟုေခၚသည့္ ယခု စူ၀မ္နဖံု ေလဆိပ္နားက တိုက္ခန္းတြင္ ပြဲစားႀကီး အလစ္ ဖဲေမြ႕ယာ ေရႊေကာ္ေဇာ္ေပၚ ခ်စ္တလင္း ေခၚခဲ့ဖူးေသာ ကာစတမ္မာမ်ားက စာေရးသူအား ႐ိုက္သတ္ ခ်င္ေနမည္လား မဆိုတတ္ေတာ့။

ၾကံဳ၍ တမင္ေဖါက္သည္ ျပန္ခ်ရန္ ရွိသည္မွာ .. တစ္ခ်ိန္က ဗမာတို႔ နည္းလမ္း မ်ဳိးစံုသံုးၿပီး ဥေရာပႏွင့္ အေမရိက တို႔သို႔ ေျခဆန္႔ေတာ္ မူၾကျခင္း အေၾကာင္းျဖစ္သည္။ ဆိုခဲ့ ၿပီးေခ်ၿပီ။ စာေရးသူ အဖို႔ကား အင္မတန္မွ မ်က္စိ က်ယ္က်ယ္ သြားရေလာက္ေအာင္ အံ့ၾသ စရာ ေတြခ်ည္းျဖစ္၏။ လုပ္ပံုကလည္း သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ ရွိလွ၏။ သူတို႔သည္ စာရြက္ စာတမ္း အတုအပ မ်ဳိးစံုသံုး၏။ သူတို႔၏ လူပို႔ေဆာင္ေရး ကုမၸဏီ ႐ံုးခန္းမွာ မသိလွ်င္ အေနာက္ ႏိုင္ငံ သံ႐ံုတစ္႐ံုးႏွယ္ ရွိေခ်သည္။ တံဆိပ္တံုး ေပါင္းစံုရွိ၏။ ထိုမွ်မကေသး၊ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ သေဘၤာ သား႐ံုးမွ အေထာက္ အထား တံဆိပ္တံုးမ်ား၊ ႏိုင္ငံတကာ သေဘာၤလိုင္းမ်ားမွ LOGO မ်ား၊ letter head မ်ား စသည္ျဖင့္ စံုေစ့ေအာင္ ဖန္တီးထား၏။ ၿပီးလွ်င္ ျမန္မာျပည္ရွိ တကၠသိုလ္ ေပါင္းစံုမွ ဘြဲ႕လက္မွတ္ ေပါင္းစံု ထုတ္လုပ္ ႏိုင္ေသာ တုပျခင္း နည္းပညာ အကုန္ရွိ၏။ စာေရးသူ မေမ့ခင္ ေျပာရန္ ရွိသည္ကား ေၾကာ္ကတက္ ခ်ီးေျမႇာက္ ေပးသူ ပြဲစားႀကီး၏ အမည္မွာ စေနနံ သံုးလံုးျဖစ္ကာ ေခတ္ေဟာင္း ျမန္မာ ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ပို႔တစ္ဦး၏ နာမည္ႏွင့္ (၁၀၀) % တူေခ်သည္။ ႐ုပ္ရည္ကား လူရႊင္ေတာ္ ၿငိမ္းခ်မ္း၏ အမႊာဟု ေျပာေသာ္ ၿငိမ္းခ်မ္း တစ္ေယာက္ လူျပက္ဘ၀မွ ပင္စင္ ယူသြားႏိုင္ေပသည္။ သို႔ေသာ္ ေဆာ္ၾကည္ ႏိုင္လြန္းသူဟု သတ္မွတ္ႏိုင္၏။ ေဆာ္ၾကည္သလို မယား မ်ားလည္း ၾကြယ္၀လွေပသည္။ ရန္ကုန္ ဒဂံုၿမိဳ႕သစ္အရပ္တြင္ အႀကီး တစ္ေယာက္၊ လက္ရွိ ဘန္ေကာက္တြင္ အလတ္ ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ယခု ဘရဏီကား စတုတၳေျမာက္ ၾကင္ယာေတာ္ ေၾကာ္ကတက္ ျဖစ္ခဲ့ေတာ္ မူေခ်သည္။ သူတို႔ကား ရန္ကုန္ရွိ ပြဲစားမ်ား ႏွင့္ (FAX) ထိုးကာ (သူတို႔ ေျပာသည့္အတိုင္း) အခ်ိတ္အဆက္ႏွင့္ လူေခၚသည္။ ေၾကးက တစ္ဦးလွ်င္ အေမရိကန္ေဒၚလာ (၃၀၀၀) ေလာက္မွ (၁၀၀၀၀) ေလာက္ အထိ ယူၾကသည္။ ဥေရာပတိုက္ရွိ အလ်ဥ္းသင့္ရာ ႏိုင္ငံ အသီးသီးတို႔သို႔ ႏိုင္ငံေရး ခိုလွံဳသလိုလို တင္ပို႔ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ အမွန္စင္စစ္ ႏိုင္ငံေရး ခိုလွံဳခြင့္ ေတာင္းသည္ ဆိုသည္မွာ လြယ္ကူေသာ အရာေတာ့ မဟုတ္ေခ်။ သို႔ေသာ္၊ သူတို႔ကား ဘရိန္း ေကာင္းလွသည္။ ႐ိုးရွင္းေသာ နည္းလမ္းတစ္ခုမွာ မိမိတို႔၏ ကာစတန္မာမ်ားကို သေဘၤာသား စာအုပ္ ေပးကိုင္ထားၾကျခင္းပင္။ " လြယ္လွ ေခ်လား ေမာင္ရင္ရ .. ။ ဟုတ္လွေခ်လား " ဟု အေျပာ မေစာႏွင့္။ အားလံုး အတုေတြခ်ည္း။ အတုဟု ဆိုေသာ္လည္း အစစ္ႏွင့္ မျခား သံုးထားသည့္ နည္းပညာ ျမင့္မားလွသည္။ ကိုင္ထားၿပီးလွ်င္ မည္သို႔မည္ပံု ဆက္ စခန္း သြားေလသနည္း။ လြယ္လွ၏။ သို႔ေသာ္ အတိတ္တုန္းက အေၾကာင္းအရာေတြသာ ျဖစ္သည္။ ယခု ပစၥဳပၸန္တြင္ မႀကိဳးစား ပါႏွင့္ေတာ့။ ဘန္ေကာက္ရွိ ဒုန္ေမာင္းေရာ စူ၀မ္နာဖံုပါ ဒီဇင္ဘာ အားလပ္ရက္ ခြင့္ယူထားသည္။ ႐ုပ္သံၾကည့္ရင္း ယခင္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ျမင္ေယာင္ ေနမိျခင္းသာ။

ပြဲစားက ေလယာဥ္ လက္မွတ္ ၀ယ္ေပးသည္။ ၀ယ္ေပးမေပါ့။ ယူထားသည့္ ပမာဏကလည္း စာေရးသူတို႔ဆို ဟိုမွာ ေခတ္ေကာင္းလွ်င္ ရြာျပန္ လယ္လုပ္က လယ္သူေဌး ျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မ်ားျပားသည္ မဟုတ္ေလာ။ ႐ိုး႐ိုး မဟုတ္။ အသြားအျပန္။ ၿပီးေတာ့ မိမိ ကာစ တမ္မာက ဘယ္ႏိုင္ငံ သြားခ်င္သလဲ။ ဥပမာ .. ဂ်ာမဏီ။ ရ၏။ လြယ္မွလြယ္။ ဂ်ာမဏီ ဗီဇာမလို။ သို႔ေသာ္ ဂ်ာမဏီတြင္ တစ္ေထာက္နား ထရန္စစ္ဗီဇာ ေလာက္ေတာ့ ရွိထားရမည္။ ေလယာဥ္ လက္မွတ္ကေတာ့ ေမာ္႐ိုကို ခရီးအထိပါဘဲ။ ဒါေပသိ ဘန္ေကာက္ ေမာ္႐ိုကို တိုက္႐ိုက္ေတာ့ မယူထားေခ်။ လုပ္ပံုလုပ္နည္းအရ တိုက္႐ိုက္ ယူ၍လည္းမရ။ ဘန္ေကာက္-ေမာ္႐ိုကို တိုက္႐ိုက္ ခရီးစဥ္ရွိသလား၊ မရွိ ဘူးလားေတာ့ စာေရးသူလည္း မသိ။ ဆိုေသာ္ ဖရန္႔ဖြတ္ ထရန္စစ္ ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးထားရသည္။ ဒါက ႐ိုး႐ိုးေလး။ ေမာ္႐ိုကိုဗီဇာက လြယ္သလားလို႔ ေမးရန္ ရွိသည္။ မသိ။ လြယ္သလား မလြယ္သလား။ သို႔ေပမယ့္ ဂ်ာမဏီ ထက္ေတာ့ အပံုႀကီး လြယ္သည္။ မလြယ္ လည္း မပူႏွင့္။ ေမာ္႐ိုကို သံ႐ံုးကား တစ္ခ်ိန္က ဘရဏီတို႔၏ က်က္စားရာေနရာ တစ္ခုျဖစ္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြႏွင့္ ဂြင္႐ိုက္ ထားရသည္မ်ား ရွိသည္ေလ။ ဤလိုေနရာမွာ လွဳပ္ရွားရာမွာ ဘရဏီတို႔က ဆရာ၊ အခရာပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။ ဘန္ေကာက္လို ေနရာမွာ အီးလို မည္မွ်ေကာင္းေကာင္း ထိုင္းဘာသာ တတ္ေျမာက္ထားမွ ဒါမ်ဳိးေတြကို ေရေရ လည္လည္ လုပ္ႏိုင္သည္ေပါ့။ ဘရဏီတို႔ က အီးလို နာဂစ္ကိုေတာင္ အသံထြက္ မပီေပ ေသာ္ျငား၊ ထိုင္းလိုကေတာ့ မႊတ္ေနသည္။ မႊတ္ရ ေလာက္ေအာင္လည္း ဘ၀က စံုသည္။ ဤအေၾကာင္းေတြ မေျပာေတာ့။ နားခ်ိဳေအာင္ ေျပာရန္လည္း မျဖစ္။ ဤမွ်ေလာက္ႏွင့္ပင္ လြန္ေခ်ၿပီ။ အေျပာမတတ္က ဆဲသလို ျဖစ္တတ္သည္ ဆိုတာကလည္း ရိွေသးသည္ မဟုတ္ပါေလာ။

အဲ .. အဲ .. ခုနကဟာ ျပန္ဆက္မည္။ ဆိုေတာ့ ကာစတမ္မာက စူ၀မ္နာဖံုကေန ေလယာဥ္ စီးသြားမည္။ ဘန္ေကာက္-ဖရန္႔ဖြတ္-ေမာ္႐ိုကို၊ ဘာသြား လုပ္မည္လဲ။ "သေဘၤာသားေပါ့"။ သားသား မသားသား မသိ။ ဆယ္တန္းေတာင္ မေအာင္ေပမဲ့ သူ႕တို႔လက္ထဲက CDC မွာေတာ့ Rank က အင္ဂ်င္နီယာ ေအာ္ဖစ္ဆာ။ ဟဲ .. ဟဲ .. ။ ေတာ္ေသးတာက ကပၸိတိန္ ရာထူးေတာ့ တစ္ခါမွ မေတြ႕ဖူး။ အဲသည္ လိုမ်ဳိးေတြ အတြက္ လိုအပ္ေသာ စာရြက္စာတမ္း အစံုအေစ့ ပါသြားရသည္။ တစ္ခုရွိသည္က ဘန္ေကာက္က လြယ္လြယ္ႏွင့္ေတာ့ ေပးမ တက္။ ေရႊဆိုလွ်င္ အေသ ရစ္ေၾကာင္း ဗမာ ပတ္စပို႔ ကိုင္ထားသူတိုင္း သိၾကသည္။ သူတို႔လည္း ဘာေတြမို႔နည္း။ အရစ္မခံရဘူးလား ေမးမည္ေပါ့။ မခံရေခ်။ (အဲ .. အဲ .. တစ္ခါ တေလေတာ့လည္း ခံရတတ္သည္။ ဤလို အေျခအေနမ်ဳိးတြင္ တပ္ေခါက္ျပန္ကာ ေနာက္ တစ္ေခါက္ ထပ္ႀကိဳးစားေပါ့)။ တတ္ႏိုင္ သေလာက္ေတာ့ ပြဲစားႀကီးက ႀကိဳးစားေပးသည္။ ႀကိဳးစားရန္အတြက္ စူ၀မ္နာဖံုမွာ ရဲေတြ ရွိသည္ေလ။ ရဲရွိမွေတာ့ လာဘ္ေပး လာဘ္ယူ ရွိသည္ေပါ့။ ဤညီမွ်ျခင္းကား ျမန္မာႏွင့္ ထိုင္းနီးစပ္သည္ပင္။ ဤေနရာတြင္ ဘရဏီတို႔ တန္ခိုး ထြားျပန္ေတာ့သည္။ ေလဆိပ္ ေစာင့္ရဲမ်ား၊ အင္မီဂေရးရွင္းမ်ား၊ ဘာညာမ်ားႏွင့္ တည့္ေအာင္ ပိုင္ေအာင္ လုပ္ယူသည္။ သူမကား အစြမ္းမေသး။ ေခသူမဟုတ္ေခ်။ သို႔ ေၾကာင့္လည္း DVB ေတာင္ လက္မွိဳင္ ခ်သြားရျခင္း ျဖစ္မည္ဟု စာေရးသူထင္သည္။ (စကားခ်ပ္..) စေနနံ သံုးလံုးပိုင္ရွင္ ၿငိမ္းခ်မ္းတို႔ အမႊာကား ထိုထို အစြမ္းမ်ားေၾကာင့္ ဘရဏီကို လက္မလႊတ္ႏိုင္ခဲ့ေခ်။ ။ 2004 , 2005, 2006 မ်ားကား ဘရဏီတို႔ ဗိုက္ေခြးနမ္းေသာ ႏွစ္မ်ား ျဖစ္၏။ တင္ပို႔သမွ် ျမန္မာ့ သက္ရွိ ထြက္ကုန္မ်ားမွာ အီတလီ၊ ဂ်ာမဏီ၊ ေနာ္ေ၀ စသည္ စသည္တို႔ တြင္ အဆိုင္လင္ ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ျပန္စာမ်ား၊ အီးေမးလ္မ်ားအရ ေအးခ်မ္း ေကာင္းမြန္စြာ ေနၾကရသည္ ဆို၏။ အဆိုင္လင္ႏွင့္ ဘရဏီတို႔ တန္ခိုးကား အက်ဳိး မ်ားလွေခ်သည္။ ဤသို႔ဤႏွယ္ ႏိုင္ငံ့ အက်ဳိး သူမတူ ထူးျခားစြာ သယ္ပိုး ေပးခဲ့ၾကသူမ်ား ျဖစ္ေပသည္။

သို႔ေပမင့္ 2006 ေနာက္ပိုင္းကား ဘရဏီတို႔ အစာအိမ္ ဗလာ နီးပါး ျဖစ္ၾကရသည္။ တြက္ေျခ မကိုက္ေတာ့။ စာ႐ွဳသူမ်ား ၾကားၾကပါလိမ့္ မည္။ စူ၀မ္နာဖံုမွာ ျမန္မာတစ္ေယာက္ အဖမ္း ခံရၿပီေကာ၊ ဥေရာပရွိ အီတလီ ေလဆိပ္ကေန ျမန္မာ ႏွစ္ေယာက္ ျပန္ပို႔ခံရသည္ ဆိုပါေရာ။ ခက္ေခ်ေတာ့သည္။ သူတို႔ လုပ္နည္းေတြကို အင္တာပိုလ္မ်ားက ရိပ္မိကုန္၏။ ၾကားခံ ေလဆိပ္တြင္၊ ေခတၱရပ္နားစဥ္ ျမန္မာ မ်ားကား ေယာင္လည္လည္ျဖင့္ အိမ္သာတြင္း ပုန္းေနၾက၏။ မိမိ လိုက္ပါရမည့္ ေလယာဥ္ ခရီးဆံုး ႏိုင္ငံသို႔ ထြက္ခြာသြားၿပီးမွ အိမ္သာ အတြင္း ပါလာသမွ် စာရြက္စာတမ္းမ်ား ဆုတ္ၿဖဲ လက္စေဖ်ာက္ကာ ႐ူးခ်င္ ေယာင္ေဆာင္လိုက္ၾကျခင္းပင္။ ၿပီးလွ်င္ ေလဆိပ္ရဲထံ သြား သတင္းပို႔ၾကသည္။ ရဲက ေမးမည္ေပါ့။ ဘယ္က လာသလဲ။ (မသိဘူး) ဘာလူမ်ဳိးလဲ (ဗမာ)၊ ဘယ္သူက လႊတ္လိုက္သလဲ (မသိဘူး) ဘူး ဘူး … အဖမ္းခံရေတာ့မည့္ အေျခအေန ေရာက္လွ်င္ ေနာက္ဆံုး တစ္ခြန္းေတာ့ ေျဖသည္။ မိမိမွာ ဗမာျဖစ္ေၾကာင္း၊ မိမိတိုင္းျပည္မွာ မိမိက ဟိုအေရး ဒီအေရးမွာ ဟိုဟာ ဒီဟာ ေတြ ဟိုလို လုပ္ခဲ့တာေၾကာင့္၊ အခု ျပန္မရေတာ့ေၾကာင္း၊ ျပန္လွ်င္ အသတ္ ခံရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း … ေၾကာင္း .. ေၾကာင္း.. ။ စသည္ျဖင့္ နတ္သံေႏွာက ငိုျပခြဲ်ျပ ၾကရ၏။ ေနာက္ဆံုး သနားတတ္ေသာ အျဖဴေကာင္မ်ားက တရား႐ံုးပို႔၊ ၿပီးလွ်င္ အမွဳစစ္၊ camp လိုေနရာ ခဏသြားေန၊ အခ်ိန္တန္ ႏိုင္ငံေရး ခိုလွံဳသူ ျဖစ္ကာ ဥေရာပတိုက္သားႀကီး ျဖစ္သြား ေခ်ေတာ့သတည္း။ ဤသည္ကား တစ္ခ်ိန္တုန္းက ဘရဏီေခၚ နန္းသႏၲာမ်ဳိး၏ အစြမ္း အစမ်ား အေၾကာင္း ျပန္သတိရ ေနျခင္းသာ။

ဘရဏီလို အမ်ဳိးသမီးကား စြမ္း၏ဟု ဆိုေသာ္ လြန္အ့ံမထင္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ထိုင္းကေန တင္ေပးရတာ သိပ္မလြယ္ေတာ့ ပီကင္းေတြ၊ ကြာလာလမ္ပူေတြ လုပ္ေသးသည္။ ဗီယက္နန္ေတာင္ ပါေသး။ ေနာက္ဆံုး အခ်ီႀကီးက်ေတာ့ အေမရိကားတဲ့။ တစ္ေယာက္ ေဒၚလာ တစ္ေသာင္းယူၿပီး စြန္႔စား၏။ ကံက မလိုက္ေတာ့။ ကြဲ၏။ အေၾကြးတင္၏။ ထြက္ေျပး၏။ ပြဲစားႀကီး ထြက္ေျပးေတာ့ ပြဲစားႀကီး၏ ေၾကာ္က တက္မွာလည္း မေနသာ၊ ရန္ကုန္ တစ္ေခါက္ျပန္၏။ အေၾကာင္းကား ပတ္စပို႔(စ္) အသစ္ ျပန္လုပ္ရန္။ သူတို႔အတြက္ အင္မတန္ လြယ္လွ ေခ်သည္။ ရန္ကုန္(ယခုေနျပည္ေတာ္) လူႀကီးမင္းမ်ားမွာ ဘရဏီ့ ေျခေအာက္ ျပားျပား ေမွာက္ကာ ပတ္(စ္)ပို႔အသစ္၊ နာမည္ အသစ္ႏွင့္ လူအသစ္ ျပန္ျဖစ္ေခ်ေတာ့သည္။ အဲဒီအခ်ိန္က ပတ္စပို႔ သက္တမ္းတိုးဖို႔ ဘတ္(၂၀၀၀) ေလာက္ေတာင္ ပြဲစားႀကီးချမာ မေထာက္ပံ့ႏိုင္၍ ဤကဲ့သို႔ ျပည္ေတာ္ တစ္ေခါက္ျပန္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ အဲဒီတုန္းမွာ ပြဲစားႀကီးမေတာ့ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေျပးရင္း၊ ေရွာင္မလြတ္တဲ့ သူကို က်ေတာ့လည္း ႏိုင္သေလာက္ ျပန္ေလ်ာ္ရင္း ရြာလည္ ေနသည္တဲ့ေလ။ ၾကားရ သည္ကေတာ့ ရန္ကုန္မယားႀကီးအိမ္က မာစီဒီးႀကီး ေရာင္းလိုက္ရသည္တဲ့။ မလားေရွးမွာ ကုလားေလး လုပ္ၿပီး စားပြဲထိုးေနရတဲ့ ကာစတမ္မာ တစ္ေယာက္က သူ႕ျပန္သနား ေနေသးသည္။ ဟဲ ဟဲ ဟဲ။

ဒါေပမယ့္ ဘရဏီတို႔က စြမ္းျပန္သည္။ ဟိုက အသတ္ ခံရမတတ္ ေရွာင္ေနရခ်ိန္မွာ သူကေတာ့ ဘန္ေကာက္ ဆာထံုအရပ္က မထင္မ ရွား တည္းခိုခန္း တစ္ခုမွာ မ်က္မွန္ ထူထူပိုင္ရွင္ ယင္းတို႔၏ ကာစတမ္မာ လူငယ္တစ္ေယာက္နဲ႔ "ဟ၀ွါ" ျဖစ္ေနႏိုင္ေသး၏။ (မိတ္ျဖစ္၊ ေဆြျဖစ္ ဟ၀ွါျဖစ္ေပါ့)။ အႏႈးအႏွပ္လည္း အင္မတန္ ကြ်မ္းက်င္ ေပသည္။ အမည္ နာမတို႔ကား ထုတ္မေျပာခ်င္ေတာ့။ ယခုေလာက္ဆို ကိုမ်က္မွန္လည္း ထိုင္းငါးဖမ္း စက္ေလွ တစ္စီး အေပၚ "ႏူ..ေစာ..စမ္း..စီး .. " ေအာ္ရင္း ပိုက္ဆြဲ ေနရသည္လား၊ သို႔တည္းမဟုတ္ မလားေရွးမွာဘဲ ကုလားေလး သြားလုပ္ ေနရ ေလာက္ၿပီလား မသိေခ်။ ေနာက္ ပိုင္းေတာ့ ဘရဏီတစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ကေန ဘန္ေကာက္ ပိုက္ဆံ လာလာျဖဳန္းတတ္ေသာ စူပါ ျမန္မာအရာရွိ မ်ားအတြက္ ဟိုဟို သည္သည္ လိုက္ပို႔ရေသာ Guide လုပ္ခဲ့ေသးသည္။ သင့္ရင္ သင့္သလို ဘန္ေကာက္က စီးပြားေရး သမား ဗမာဘိုးဘိုးႀကီးေတြနဲ႔ ပေရာ ပရီ လုပ္ကာ ဘတ္ တစ္ေထာင္တန္သည္၊ ႏွစ္ေထာင္ တန္သည္ ခ်ဴတတ္ေသးသည္။ ေနာက္ေတာ့ ဘဇာေၾကာင့္ရယ္ မသိ။ တစ္စခန္း သိမ္းကာ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြား ျပန္ေတာ့သည္။ ယခုေပၚလာေတာ့ အရင္နဲ႔မတူ ဘ၀က ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ေနေခ်ေတာ့သည္။

ေပၚလာျပန္ေတာ့ ယခုေနာက္ဆံုး စြမ္းခ်က္ အတြက္လည္း အံ့ဘနန္း ၾသမိျပန္ပါေတာ့သည္။ DVB က လူႀကီးမင္းတို႔ တကယ္ပဲ မ်က္ေစ့ ေမွာက္သလား၊ မ်က္ေစ့ အလည္ ေယာင္ေဆာင္ တာလား၊ မ်က္ေစ့ဘဲ မွိတ္ထား ေလသလား မေျပာတတ္ေတာ့။ ဒီမိုကေရစီအေရး မေျပာႏွင့္၊ လက္ရွိ စစ္အာဏာရွင္ႀကီး ေနေနတဲ့ ေနရာေတာင္ ကြဲကြဲျပားျပား မသိ၊ သိေအာင္လည္း ဘယ္တုန္းကမွ အားမထုတ္ခဲ့ဖူး။ အခ်ိန္ရသေရြ႕၊ အေခ်ာင္လိုက္၊ အလြယ္ရ နည္းလမ္းမ်ား က်င့္သံုး လာခဲ့သူက ယခုလို ယခုလို .. ဖန္သားျပင္ေပၚ ရင္တုန္စရာ လွိဳင္းထက္မွာ စီးမိသလို အဆင္ပံုပမာ ႏွိဳင္းရက္စရာ မရွိတဲ့ တင္အံုမာ အ႐ိုင္းကို သြက္သြက္ခါေအာင္ ျပၿပီး (အခုေတာ့ မခါျပေသးပါဘူး၊ အကိုေရ.. ေမာင္ေရ .. ေခၚစပဲရွိေသး၏) “မ်ဳိး” တျဖစ္လဲ ဘရဏီ တစ္ေယာက္ .. တစ္ေယာက္ … .. မဟုတ္တာေတြ ဆက္ မလုပ္မိ ပါေစနဲ႔ လို႔ ရင္တြင္းက ဆုေတာင္း ရမလို ရွိေတာ့သည္။ သူမ်ားကားမသိ၊ စာေရးသူကား ခံတြင္း ခ်ဥ္သလိုလို၊ ႏွာေခ်ခ်င္သလိုလို ျဖစ္ကာ ဆိုလက္စ ေတးသြားေလးကိုဘဲ ေယာင္ရမ္းၿပီး တဖန္ ဆိုညည္းေနမိျပန္သည္။

" ေမဘရဏီလို .. ဒီဗြီဘီေတာင္ လက္မွိဳင္ခ်ရသကိုး မမမ်ဳိး .. အိုး .. ဟိုး .. မမမ်ဳိး .. "

" ေမဘရဏီလို .. ဒီဗြီဘီေတာင္ လက္မွိဳင္ခ်ရသကိုး မမမ်ဳိး .. အိုး .. ဟိုး .. မမမ်ဳိး .. "

.. ........... ................. ...... ................. ............. ...................... .........

သီခ်င္းေလး တစ္ပိုင္းတစ္စ ညည္းအၿပီး မေတာ့ ေနာက္အေတြးတစ္ခု ၀င္လာျပန္၏။ သို႔ျဖင့္ စက္ပိတ္ၿပီး အိပ္ယာ၀င္ဖို႔ ျပင္ရ ေလေတာ့ သည္။ အမွန္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကေရစီ အေရးအတြက္ က်ရာ ေနရာကေန တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္တဲ့ အခါမွာ ပညာတတ္သည္ မတတ္ သည္ ထားဦး၊ ရွစ္ေလးလံုးႏွင့္ အျခား အထင္ကရ အေရးေတာ္ပံု မ်ားမွာ မပါ၀င္ ခဲ့ဖူးသည္ ထားဦး၊ ေနာက္ဆံုး စစ္အစိုးရ ေထာင္ထဲမွာ ႏွစ္ရွည္ လမ်ား မေနခဲ့ရသည္လည္း ထားလိုက္ဦး။ အေရးႀကီးသည္မွာ ယံုၾကည္ခ်က္ႏွင့္ ခံယူခ်က္ ျဖစ္၏။ အခြင့္အေရး ရတုန္း လိမ္စား လိုက္၊ နအဖဘက္က သူေဌးမ်ား လာလွ်င္ ရသေလာက္ ႏွိဳက္လိုက္၊ အဆင္ မေျပေတာ့ေသာ အခ်ိန္တြင္ ဒီမိုကေရစီဘက္ ေျပးကပ္ လိုက္ျဖင့္ ဦးတည္ခ်က္၊ ယံုၾကည္ခ်က္ ျပတ္သား ထင္ရွားစြာ စြဲကိုင္ထားျခင္း မရွိပဲ အတိုက္အခံ မီဒီယာအတြင္း ကေလးေလး စာရြတ္ ျပေနသလို သူ႕ေတြ႕ရသည္မွာ အေၾကာင္း မသိသူမ်ား အတြက္ မသိသာ ေသာ္လည္း အေၾကာင္း သိၿပီးသား ကက္စတမ္မာ အေဟာင္း တစ္ဦး အေနျဖင့္ ဒီမိုကေရစီ အေရး ဆိုသည္ကို ေတြးေတြးၿပီး ရင္နင့္မိ၏။ လမ္းေဘး အေၾကာ္ေရာင္းေသာ အဘြားႀကီးပင္ ယံုၾကည္ ခ်က္၊ ဦးတည္ခ်က္ ျပတ္သားခိုင္မာပါက စာေရးသူ တန္ဘိုးထား ေလးစားမိမည္ျဖစ္၏။ ယံုၾကည္ခ်က္၊ ဦးတည္ခ်က္ ျပတ္သား ထင္ရွား ပါက မည္သူမဆို မိမိတာ၀န္ကို မိမိေအာင္ျမင္စြာ ထမ္းေဆာင္ ႏိုင္မည္ဟုလည္း ယံုၾကည္၏။ ယခုျမင္ေတြ႕ ေနရသည့္ ပံုစံႀကီးျဖင့္ေတာ့ လြဲမေနသင့္။

အေတြးမ်ားက မဆံုးႏိုင္ေခ်။ လူငယ့္ အေတြး၊ လူငယ့္အေရး၊ ပ်ဳိျမစ္ တက္ၾကြဟု ေၾကြးေၾကာ္ထားေသာ ဤက႑ကို ၾကည့္မိၿပီး ျမင္မိ သည္ကို ေျပာရလွ်င္ အေၾကာင္းအရာ ေခါင္းစဥ္ႏွင့္ ပါ၀င္လွဳပ္ရွားသူ တစ္ဦးမွာ ေၾကြးေၾကာ္သံႏွင့္ လံုး၀ မလိုက္ဖက္ဘဲ တစ္ခုမက လြဲေခ်ာ္ေနျခင္းပင္။ အခက္ဆံုးက သူမအတြက္ မပ်ဳိျမစ္ေတာ့ပါ။ “ပ်ဳိ” လည္း မဟုတ္ေခ်ေတာ့။ ယရစ္ႏွင့္ ၿပိဳၿပီးသား ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယင္း “ၿပိဳ” ကား အေရးႀကီးေသာ အခ်က္မဟုတ္။ အေရးႀကီးသည္ဟု ထင္ရေသာ အလြဲတကာ့ အလြဲေခ်ာ္ဆံုး အခ်က္မွာ အစစ္အမွန္ မီဒီယာသမား ေတြ အၾကား ဘရဏီမ်ဳိးေလးလို ခံယူခ်က္ မရွိ၊ ယံုၾကည္ခ်က္ နတၳိ၊ ဦးတည္ခ်က္ မသိေသာ၊ သာမည္ထင္က အဆင္ေျပ သလို ေနရာ ရွာကာ၊ ဂြင္ဖန္ လုပ္ႀကံ ဇာတ္လမ္းဆင္ ကတတ္ေသာ ဘန္ေကာက္ ညသူဇာ၊ ပန္ကာ့ ဘြားေအလို အေရၿခံဳမ်ားေၾကာင့္ ဆြမ္းဆန္ထဲမယ္ ေခြးေခ်း ၀င္ေရာမိသလို ျဖစ္ေနေပေတာ့သည္ဟု မီဒီယာ တစ္ခု၏ မေတာ္မတည့္ ျဖစ္ေနသည္မ်ားကို ေတြးမိရင္း လေအာ္လအဲ့ တစ္ေယာက္ တ႐ွဴး႐ွဴး အိပ္ေမာ က်သြားေလေတာ့သတည္း။

အျပည့္အစံုသို႔ ..

အက်ဥ္းမွ်သာ ..

တိုင္းမသိေတာ့ ဗာရာဏသီ .. မင္းမသိရင္ ျဗဟၼဒတ္

က်ဳပ္….။

က်ဳပ္…ဆိုတဲ့ နာမ္စားႀကီးကို သံုးရတာ စာဖတ္သူေတြကိုေတာ့ အားနာပါတယ္…၊ စာဖတ္သူေတြထဲမွာ ကိုယ့္ထက္ အသက္ႀကီးသူေတြလည္း ပါႏိုင္တာမို႔လား…။

ဒါေပမယ့္ ခြင့္လႊတ္ၿပီးသာ ဖတ္ေတာ့ဗ်ာ ..။ က်ဳပ္ကလည္း အဲသလို က်ဳပ္လို႔ေျပာလိုက္ရမွကို အားရတာမို႔ပါ..။ ဥပမာ ၾကံ့ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႕ ၿဖိဳးေရးဆို ေခၚရတာ ခပ္ေထာက္ေထာက္ႀကီး။ ၾကံ့ဖြတ္လို႔ ေခၚလိုက္ရင္… လၻက္ဆီစိမ္ ၀ါးရသလို ပါးစပ္ထဲမွာ စိမ့္သြားတာ..ခုဆို တတိုင္းျပည္ လံုး အာေတြ႕လွ်ာေတြ႕ ေခၚမွေခၚ။ အဲသလိုမ်ဳိးပါ…။

က်ဳပ္ေျပာခ်င္တာက ျဗဟၼဒတ္နဲ႔ ဘရိန္းန္၀ပ္ရွ္ ဆက္စပ္ေနတဲ့ ကိစၥပါ …။

က်ဳပ္က လူစံုေပါင္းတတ္တဲ့ စ႐ိုက္ရွိေတာ့ က်ဳပ္ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံတဲ့ထဲမွာ သဘင္သည္နဲ႔ ဇာတ္သမားေတြလည္း ပါတာေပါ့…။ အဲ.. ပြဲေတြ ဇာတ္ေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ ၾကည့္ဘူး ပါတယ္..။

တစ္ခ်ဳိ႕ ဇာတ္ပြဲဆို စိတ္၀င္စားရင္ ၂ ည၊ ၃ည ဆက္တိုက္ ၾကည့္တာမ်ဳိး။ အဲသလို ဆက္တိုက္ ၾကည့္တာ မ်ားလာေတာ့့ ေနာက္ပိုင္း ဇာတ္ေတာ္ေတြ ကျပတဲ့အခါ က်ဳပ္စိတ္၀င္စားတာ တစ္ခုေတြ႕တယ္ ဆိုပါေတာ့…။ ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႔ သံသယျဖစ္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ပိုမွန္မယ္။

အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္း ဇာတ္ေတြမွာ တစ္ညလာလည္း ဘုရင္က ျဗဟၼဒတ္၊ တိုင္းျပည္က ဗာရာဏသီ။ ၂ည ဆိုလည္း တိုင္းျပည္က ဗာရာဏသီ၊ ဘုရင္က ျဗဟၼဒတ္၊၊

ဆိုေတာ့ကာ ဇာတ္တိုင္း မဟုတ္ေပမယ့္ ဇာတ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ျဗဟၼဒတ္ နဲ႔ဗာရာဏသီေတြ ေတာ္ေတာ္ ေဖာင္းပြေနတာ ေတြ႕လာ ေရာေပါ့ဗ်ာ..။ ဇာတ္လမ္းသာကြာတာ.. ဇာတ္လိုက္ဇာတ္ပို႔နဲ႔ နန္းစိုက္ရာက ဒီတိုင္းျပည္ဘဲ…။ ဒါနဲ႔က်ဳပ္လည္း ဇာတ္အဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕လာ ေတာ့…၊ ဇာတ္ထဲက ပညာရွင္ အဘိုးႀကီး တစ္ေယာက္ကို ခ်ည္းကပ္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ ပြဲေစ်းတန္းမွာ ထမင္းေတြဘာေတြ ေကြ်းေမြး၊ လၻက္ ရည္ေတြ ဘာေတြနဲ႔ ဧည့္ခံျပဳစုေပါ့..။ က်ဳပ္ကလည္း အၾကံနဲ႔ေပါ့..။ ဒီျဗဟၼဒတ္ ေဖါင္းပြတာႀကီးကို သိခ်င္တာ။

အဘိုးႀကီးက နည္းနည္းေတာ့ ေပါင္းရခက္တယ္၊ ပညာရွင္ေလ…အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ေနၿပီသာ ဆိုတယ္။ အႏုပညာေဇာက ခုထိမခ်ေသးဘူး၊ ဒါနဲ႔ .. အဘရယ္ေပါ့..၊ က်ဳပ္ ျမန္မာ့ အႏု ပညာကိုလည္း ေလးစားပါတယ္၊ ပညာရွင္ သဘင္သည္ေတြကိုလည္း ေလးစားပါတယ္ ေပါ့..။ ဒါေပမယ့္ ခုေနာက္ပိုင္း ဇာတ္ေတြ ကတဲ့အခါ ျဗဟၼဒတ္ ဘုရင္နဲ႔ ဗာရာဏသီကို ေနာက္ပိုင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ညတိုင္းလို ေတြ႕ေန ၾကားေနရတယ္ေပါ့။ ရာဇ၀င္၊ သမိုင္းေတြမွာ မဖတ္ရတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျဗဟၼဒတ္က ဇာတ္လိုက္ ျဖစ္ေန တာေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားတယ္…။ ဘာေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္တာလဲလို႔ ေမးေတာ့ အဘိုးႀကီးက က်ဳပ္ကို ေစာင္ၾကည့္ၿပီး ေမးတယ္……။

"ေမာင္ရင္က စမ္းတာလား" တဲ့….။ က်ဳပ္ကလည္း .. မဟုတ္ပါဘူး အဘရယ္ ေရွ႕မွီ ေနာက္မွီ အဘတို႔လို ပညာရွင္ေတြကို ေမးမွ နားလည္မွာ မို႔ပါလို႔ဆိုမွ…. အဘိုးႀကီးက ဒီလိုရွိတယ္ ေမာင္ရင္ရဲ႕ဆိုၿပီး.. ရွင္းျပပါတယ္….။ နတ္သံေတာ့ မေႏွာပါဘူး..။

" ဒီလိုရွိတယ္ ေမာင္ရင္ရဲ႕..။ ေနာက္ပိုင္းဇာတ္ ကျပတယ္ဆိုတာမွာ ဗုဒၶ၀င္ ရာဇ၀င္၊ မဟာ၀င္ဆိုၿပီး ဇာတ္ထုပ္ေတြ ခြဲထားတယ္။ စိန္ ေအာင္မင္းတို႔၊ ေရႊမန္း တင္ေမာင္တို႔၊ ေရႊမန္း ေက်ာ္ေအာင္တို႔၊ ပန္တ်ာ ၾကည္လင္တိ႔ု ပုလဲစိန္တို႔ဆိုတာ စာတတ္ မင္းသားႀကီးေတြ၊ ကိုယ္ပိုင္ ဇာတ္ထုပ္ေတြလည္း ရွိတယ္..။ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ဆို ဖြားေတာ္မူခန္းကတာ နာမည္ႀကီးေပါ့။ ေအး.. သူတို႔မွာ ဇာတ္လမ္းကို စီးတဲ့ ဇာတ္စီး (ကျပမည့္ ေနာက္ပိုင္း ဇာတ္လမ္းႏွင့္သာ သက္ဆိုင္ေသာစကားေျပာ၊ ငိုခ်င္းရွည္၊ ညည္းခ်င္း၊သီခ်င္းတို႔အား တာ၀န္ယူ ေရးသားေသာ ပညာရွင္) ေတြ ရွိတယ္၊ ဇာတ္လမ္း တစ္ခုကိုလည္း ခိုင္ခိုင္မာမာ၊ ကျပႏိုင္တယ္….။ ခုေခတ္ ေနာက္ပိုင္း ကၾကတယ္ ဆိုတာက ထိုးဇာတ္ေတြ..။

မင္းသားေတြကလည္း ၀မ္းစာ (ပညာ) မျပည့္၊ ဇာတ္စီးကလည္း မရွိဆိုေတာ့ အခု ကျပ ေနတာေတြက ထိုးဇာတ္ေတြ။ မင္းသားေတြ ကိုယ္တိုင္က ကိုယ္ကတဲ့ ဇာတ္ထုပ္က ဘယ္ရာဇ၀င္ကမွန္း ေသခ်ာသိတာ မဟုတ္ဘူး…။ က်ဳပ္တို႔ကလည္း မင္းသား အလိုက် လုပ္ရ တာဆိုေတာ့ မေျပာသာဘူး…။ တစ္ခါ တစ္ခါ အဘိုးႀကီး ဒီည ဘုရင္လုပ္ဆို.. လုပ္ရတာဘဲ…ကျပေနမွ….၊ မင္းသား က်ဳပ္က ဘာဘုရင္ တုန္းဆို သူတို႔က စိတ္တိုျပီး.. ေၾသာ္ ကတာဘဲ အိုေသေတာမယ္..မနပ္ေသးဘူး၊ သြား….ျဗဟၼဒတ္လို႔သာ ေျပာလိုက္တဲ့၊ ..ကဲ၊ ေနာက္ၿပီး မူးမတ္ လုပ္မယ့္ လူေတြက ကိုယ္ကမယ့္ ဇာတ္က ဘယ္ရာဇ၀င္မို႔ ဘယ္မွာ နန္းစိုက္မွန္း မသိလို႔ေမးရင္..ဆဲေသးတယ္…။ ၿပီးမွ တိုင္း မသိ ဗာရာဏသီ၊ မေသမခ်င္း မွတ္ထားလို႔ ေျပာေသးသဗ်…ကဲ … ေမာင္ရင္ ရွင္းၿပီလား..။

အတတ္ပညာ တစ္ခုကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ မသိသူေတြက ေခါင္းေဆာင္ လုပ္ေနေတာ့ သူတို႔ေျပာေန၊ လုပ္ေနတာေတြက ေသာက္တလြဲ ႀကီးဘဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဇာတ္ေလာကမွာ စကားတစ္ခုရွိတယ္ ..။

" တိုင္းျပည္မသိ..ဗာရာဏသီ၊ မင္းမသိရင္ ျဗဟၼဒတ္" တဲ့..။ အဘိုးႀကီးလည္း ေျပာၿပီး ေမာသြားဟန္တူပါရဲ႕..။ ၿပီးမွ မ်က္ရည္ေလး စမ္း စမ္း စမ္းစမ္းနဲ႔ စကားတစ္ခြန္း ေျပာေသးတယ္ …..။

"ကိုတင္ေမာင္တို႔ကို လြမ္းတယ္ ေမာင္ရင္ရယ္" တဲ့။

က်ဳပ္ေတာင္ ျဗဟၼဒတ္ေဖာင္းပြႀကီးကို ေမ့ၿပီး ေရာေယာင္ ငိုမိေတာ့မလို႔…အဟုတ္။

………................................................................................................................

ဒါနဲ႔ စာဖတ္သူေတြက ေမးခ်င္ သိခ်င္မွာဘဲ၊ အဲေတာ့ ျဗဟၼဒတ္နဲ႔ ဘရိန္းန္၀ပ္ရွ္က ဘာဆိုင္လို႔တုန္းလို႔..။ ေတာ္ေနၾကာ တလြဲ ေတြးဦးမယ္။

ျဗဟၼဒတ္ႀကီးမ်ား ဘရိန္းန္၀ပ္ရွ္ လုပ္ခံလိုက္ရၿပီလား၊ ဘာလားေပါ့။ မဟုတ္ပါဘူး။ ျဗဟၼဒတ္ႀကီး သက္ရွိထင္ရွား ေနတုန္းက သန္းေရႊနဲ႔ သူ႕လူေတြ မေမြးေသးဘူးေလ..။ အခုဟာက သန္းေရႊ၊ ေက်ာ္ဆန္းနဲ႔ သူတို႔ျခံေပါက္ေလးေတြ သူတို႔သတင္း၊ မီဒီယာ၊ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ ၈၈ ေက်ာင္းသား၊ ျပည္သူ၊ ရဟန္းေတြကအစ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြ အားလံုးကို စြပ္စြဲ ေျပာဆိုေနတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ အားလံုးကို ဘရိန္းန္၀ပ္ရွ္ လုပ္ခံထားရတယ္ ဆိုဘဲ..။

" ဒီ BRAIN WASH ဆိုတဲ့ စကားကို ဘာသာျပန္ရင္ (သေဘာတရားမ်ားကို ထပ္ခါတလဲလဲ ေျပာၾကားျခင္းျဖင့္ လူတစ္ဦး၏ ဦးေႏွာက္ အတြင္းသို႔ သြတ္သြင္းသည္) လို႔ အဓိပၸါယ္ ထြက္ပါ တယ္…။

ဒီေတာ့ က်ဳပ္စဥ္းစားတယ္….ထပ္ခါတလဲလဲ ေျပာၾကားျခင္းျဖင့္ ဆိုတာကိုေပါ့….။

ျမန္မာျပည္တြင္းမွာဗ်ာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ကိုမင္းကိုႏိုင္၊ ကိုကိုႀကီးနဲ႔ အတိုက္အခံ ဒီမိုကေရစီ အုပ္စုေတြရွိမယ္၊ ေနာက္အုပ္စုက သန္းေရႊနဲ႔ အာဏာရွင္ အုပ္စုရွိမယ္…။ ျပည္တြင္းမွာ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား (၃)လိုင္းရွိမယ္၊ ေရဒီယို အသံလႊင့္ဌာနရွိမယ္။ ဒီ႐ုပ္ျမင္သံၾကားလိုင္းေတြ၊ ေရဒီယိုေတြကေနၿပီး ေဒၚစုတို႔ရဲ႕ သတင္းေတြ မိန္႔ခြန္းေတြကို ေန႔တိုင္း လႊင့္ေနလို႔လား….။

ဘယ္တုန္းကမွ ေဒၚစုမိန္႔ခြန္း မလႊင့္ဘူး၊ မျပဘူး…။ အင္တာနက္ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ၾကည့္ခြင့္ မရွိဘူး၊ ျပည္ပ ေရဒီယို နားေထာင္ခြင့္ မရွိဘူး။ စစ္အာဏာရွင္ေတြဘဲ ေန႔ရွိသေရြ႕ ေတြ႕ေန ေျပာေနၾကတာေလ။ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးကို ဘယ္လို ကယ္တင္ ထားရေၾကာင္း၊ ေခတ္မွီ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး တည္ေဆာက္ ေနေၾကာင္း၊ တံတား ေဆာက္ေၾကာင္း ဆည္ေဆာက္ေၾကာင္း၊ ထီးတင္ေၾကာင္းေပါ့။ အဲ.. တံတားေဆာက္ ဆည္ေဆာက္လို႔ အိမ္ေတြ ရြာေတြ ဖ်က္တာေတာ့ မေျပာဘူးေပါ့ေလ။ ထားပါ၊ ေျပာခ်င္တာက ေန႔စဥ္၊ ညစဥ္ ဒီေလာက္ အာေပါက္၊ ႏွဳတ္ ခမ္း ျပဲေလာက္ေအာင္ ေျပာေပးေနတာေတာင္၊ ဘရိန္းန္၀ပ္ရွ္ လုပ္ေနတာေတာင္ ဦးအုန္းသန္း ဘာလို႔ ဆႏၵျပလဲ၊ ကိုထင္ေက်ာ္ ဘာလို႔ ဆႏၵျပလဲ။ မနီလာသိန္း၊ ေနာ္အုန္းလွနဲ႔ အျခားသူေတြဘာလို႔ ဆႏၵျပလဲ။ စက္တင္ဘာ အေရးအခင္းမွာ သံဃာေတာ္ေတြ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြနဲ႔ ျပည္သူေတြ အမ်ားအျပား အ႐ိုက္အႏွက္ခံ၊ ေသနတ္ အပစ္ခံၿပီး လမ္းေပၚထြက္ အသက္ရင္းၿပီး ဆႏၵျပတာလဲ ဆိုတာကို အေျဖရွာရင္…၊ သူတို႔ ေျပာတာ မယံုလို႔၊ လက္မခံလို႔၊ သူတို႔ ဥပေဒနဲ႔ သူတို႔ အုပ္ခ်ဳပ္တာကို မႀကိဳက္လို႔၊ ျပည္သူေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြကို ဖိႏွိပ္ထားတာ မေက်နပ္လို႔၊ လက္မခံလို႔ ဆိုတာ ရွင္းကို ရွင္းပါတယ္။

စစ္အုပ္စု မတရားမွန္းသိရက္နဲ႔ တစ္တိုင္းျပည္လံုး အတိုင္းအတာ မပါတာကို ေျပာရရင္ေတာ့ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ယုတ္မာမွဳေတြ၊ မဆီမဆိုင္ ပိႏၷဲပင္ ဓါးနဲ႔ ခ်ဳိင္တာေတြနဲ႔ သိလို႔၊ တခ်ဳိ႕က ေၾကာက္လို႔၊ တခ်ဳိ႕က စစ္အုပ္စုနဲ႔ ပလဲနံပသင့္ၿပီး စားေနရလို႔ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ရမွာပါ။

ဒီဆႏၵျပမွဳေတြက ေဒၚစုနဲ႔ ဒီမီုကေရစီအေရး လွဳပ္ရွားသူေတြ၊ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြက ဘရိန္းန္၀ပ္ ရွ္ လုပ္ထားလို႔ပါလို႔ ေျပာေနရင္ေတာ့ စဥ္းစားဦး .. ပညာရွိႀကီးတို႔။ ဘယ္သူေတြက ျပည္သူ ေတြကို ဘရိန္း၀ပ္ရွ္ လုပ္ေနတာလဲ.. ဆိုတာ။ ေျပာရမယ္ဆို သေဘၤာေတြ၊ မီးရထား ေတြေပၚမွာ လိပ္ေခါင္းေဆး ေရာင္းသူေတာင္၊ ဒီေလာက္ မ်က္ႏွာေျပာင္ တိုက္ၿပီး ဆက္တိုက္ မေအာ္ရဲ၊ မေၾကာ္ျငာရဲဘူး..။

ဒီေန႔ လူသား တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ လြတ္လပ္ပိုင္ခြင့္၊ ျပည္သူျပည္သားေတြ ရပိုင့္ခြင့္အတြက္ စစ္အုပ္စုကို ေတာ္လွန္ေနတဲ့ ရဟန္းသံဃာ၊ ေက်ာင္းသားနဲ႔ အလႊာအသီးသီးက ျပည္သူေတြဟာ အေတြးအေခၚရွိတဲ့ လူသားေတြ။ ကိုယ္ပိုင္ ဥာဏ္ရွိတယ္..၊ စဥ္းစားတတ္တယ္..။ ေရဒီယိုလည္း နားမေထာင္တတ္၊ တီဗီလည္း မၾကည့္တတ္၊ ကြန္ျမဴနစ္မသိ၊ ဆိုရွယ္လစ္မသိ၊ ဒီမိုကေရစီမသိတဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္ကိုေတာင္ မတရား ေခ်ာင္ပိတ္ ႐ိုက္ႏွက္ရင္ ထြက္ေပါက္ ရွာၿပီး ျပန္ခံကိုက္တတ္တယ္။ အခုဟာက လူေတြ…။ မတရား အႏိုင္က်င့္မွဳ၊ ျပည္သူ႕ အာဏာ လုယူထားမွဳ၊ အတိုက္အခံေတြ၊ ရဟန္းေတြ၊ ေက်ာင္းသား ျပည္သူေတြကို အျပစ္မဲ့ ဖမ္းဆီးမွဳေတြကို မခံႏိုင္ေတာ့လို႔ ေတာ္လွန္ ပုန္ကန္သူေတြကို .. ဘရိန္းန္၀ပ္ရွ္လုပ္ ခံထားရ ပါတယ္ ဆိုတဲ့ စကားေလးနဲ႔ မေစာ္ကားနဲ႔။

ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း စဥ္းစား မတရားမွန္း၊ မမွ်တ လမ္းမမွန္မွန္း သိရက္နဲ႔ "ဘိန္းမွိန္း" မွိန္းေန တဲ့ မ်က္လံုး က်ဥ္းက်ဥ္းေလးနဲ႔ မေ၀ဖန္နဲ႔၊ မစြပ္စြဲနဲ႔။ ဘရိန္းန္၀ပ္ရွ္ ဇာတ္ထုပ္မကနဲ႔…။ ႏိုင္ငံအေရး ျပည္သူေတြအေရး လွဳပ္ရွား ေနသူေတြကို ဒီစကားလံုး မသံုးနဲ႔။ က်ဳပ္ေျပာတာ ရွင္းလား။ မတန္မရာ ၀င္ၿပီး မေ၀ဖန္နဲ႔ .. ။

အင္း …ေျပာသာေျပာရတာ..မထင္။

ေျပာရင္းေျပာရင္းနဲ႔လည္း က်ဳပ္ .. ဇာတ္ထဲက အဘိုးႀကီးေျပာတာ သတိရမိေသးေတာ့….။ ဘာတဲ့ ..

"အတတ္ပညာ တစ္ခုကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ မသိသူေတြက ေခါင္းေဆာင္လုပ္ေနေတာ့ .. သူတို႔ ေျပာေန၊ လုပ္ေနတာေတြက ေသာက္တလြဲခ်ည္းဘဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဇာတ္ေလာကမွာ စကား တစ္ခုရွိတယ္။

"တိုင္းျပည္မသိ.. ဗာရာဏသီ၊ မင္းမသိရင္ ျဗဟၼဒတ္" တဲ့..။

အခုလည္း အုန္းမွဳတ္ခြက္ ေအာက္က တစ္ဖက္လပ္ ဖားငရမန္ကန္းေလးေတြက ေခ်ာင္ႀကိဳ၊ ေခ်ာင္ၾကားက ထထ ေအာ္သံ ေပးေနၾကတယ္။

" ႏိုင္ငံေရးလုပ္ရင္ ဘရိန္းန္၀ပ္ရွ္ " တဲ့…။

ဇာတ္ထဲက အဘိုးႀကီးကေတာ့… စာ၊ ပညာ၊ ၀မ္းစာျပည့္တဲ့ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ကို လြမ္းတယ္တဲ့။

က်ဳပ္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ကို လြမ္းတာေပါ့…။

အင္း….သန္းေရႊတို႔စစ္အုပ္စုေတြ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ၿပီး သူ႕ေနာက္လိုက္ေခြးေတြက ေ၀ဖန္ေရး လုပ္ေနသမွ်ေတာ့………

" တိုင္းမသိေတာ့ ဗာရာဏသီ …

မင္းမသိရင္ ျဗဟၼဒတ္ …..

ႏိုင္ငံေရးလုပ္သူ ဘရိန္းန္၀ပ္ရွ္ " ေပါ့ .. ။ ။


စစ္ဟိန္း

အျပည့္အစံုသို႔ ..

အက်ဥ္းမွ်သာ ..

“ ကြ်န္ ”

ကြ်န္… ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရ အသံုးအႏံွဳးကို ၾကားဘူး ဖတ္ဘူးတာက ၾကာပါၿပီ..။ အခုမွမဟုတ္…။

ဘုရား မပြင့္မီကတည္းက`ကြ်န္´ဆိုတဲ့စကားလံုး၊ ေ၀ါဟာရ၊ လူတတန္းစား တစ္ရပ္ရွိခဲ့တာ …. သိၾကတာဘဲ..။

ဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ဘုရားေက်ာင္းကန္၊ ေက်ာင္း၀င္းေတြမွာ ဘုရားကြ်န္ေတြ ရွိခဲ့တာ က်ဳပ္သိပါတယ္.....။ ေခတ္စကားနဲ႔ဆို ေဂါပကေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ယခုေခတ္ ေဂါပကေတြကေတာ့ ဘုရားကြ်န္ မဟုတ္၊ …..ဘယ္သူ ့ကြ်န္လဲ ဆိုတာေတာ့ က်ဳပ္ သိတာေပါ့။ ထားလိုက္။

ေျပာခ်င္တာက ေဂါပကေတြ မဟုတ္ပါဘူး…..ဘုရားကြ်န္ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ပါလာတာ။

က်ဳပ္ ဒီ`ကြ်န္´စကားကို ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ၊ စီေဘာက္ေတြမွာ ေတြ႕ေနရတာ ၾကာၿပီ…..။

စစ္အာဏာရွင္ အုပ္စုေတြက တစ္ဘက္ အတိုက္အခံ အုပ္စုေတြနဲ႔ ျပည္ပမွာ ေနထိုင္သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ``တိုင္းတစ္ပါးမွာ ကြ်န္ခံေနရတယ္´´လို႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္….။

အဲဒါ ေတာ္ေတာ္ အျမင္က်ဥ္းတဲ့၊ ေသးသိမ္တဲ့ စကားဘဲ။ ဒီေခတ္မွာ ဒီစကားကို သံုးၿပီးေျပာႏိုင္တာ ျမန္မာျပည္ နဲ႔ ့တစ္ခ်ဳိ႕ အာဏာရွင္ ႏိုင္ငံေတြမွာဘဲ ရမယ္…။ စကၤာပူ၊ ဂ်ပန္၊ ဥေရာပနဲ႔ အေနာက္ ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ ေဆာရီးဘဲ..။

ျပည္ပမွာ ေနထိုင္တဲ့ သူေတြကို အုပ္စုခြဲရင္…အၾကမ္းဖ်ဥ္းအားျဖင့္

၁။ (က) မိမိတတ္ထားတဲ့ ပညာ၊ ဘြဲ႕လက္မွတ္နဲ ့တူတူတန္တန္ေနရာမွာ အလုပ္လာလုပ္သူ

(ခ) ပညာေတာ္သင္ထြက္ရင္း အလုပ္လုပ္ကိုင္သူ

(ဂ) မိမိႏိုင္ငံတြင္ အလုပ္အကိုင္ ရွားပါးမႈေၾကာင့္ ထိုင္း၊ မေလး၊ စကၤာပူ၊ ကိုရီးယားႏိုင္ငံမ်ားတြင္ တရား၀င္၊ တရားမ၀င္ သြားေရာက္ အလုပ္ လုပ္ကိုင္သူ

၂။ ေငြေၾကး အရင္းအႏွီးျဖင့္ အလုပ္လာလုပ္သူ

၃။ (က) ႏိုင္ငံေရး ခိုလွံဳခြင့္ျဖင့္ ေရာက္ရွိၿပီး အလုပ္ လုပ္ေနသူ (ျပည္တြင္းမွာ ေနထိုင္ မရ ေလာက္ေအာင္ စစ္အစိုးရ ယုတ္မာမႈေၾကာင့္ ဒုတိယႏိုင္ငံမွ တစ္ဆင့္ ထြက္လာသူ)

(ခ) ရြာကိုဖ်က္ဆီး၊ ေပၚတာဆြဲ၊ လူသတ္ျခင္းေၾကာင့္ ဒုကၡသည္ စခန္းမွ တတိယႏိုင္ငံတြင္ အေျခခ်သူ

ဒါေတြဘဲ ရွိတယ္..။

က်ဳပ္က ၃(က) အုပ္စုက…ေနတာက ေနာ္ေ၀။ အလုပ္က ပန္းခ်ီ၊ ဒီဇိုင္းနဲ႔ ကြန္ျပဴတာဂိမ္း ေရးဆြဲသူ…။

က်ဳပ္အပါအ၀င္ ျပည္ပ ထြက္လာသူ အားလံုးမွာ အလုပ္ကိုယ္စီ ရွိၾကတယ္….အလုပ္၊ အလႊာ အသီးသီးမွာ၊

က်ဳပ္အလုပ္က တစ္ေန႔ ၇ နာရီ (သို႔မဟုတ္) ၈နာရီ..။

အလုပ္မွာ ေအာ္ေငါက္ ခိုင္းေစ ေျပာဆိုတာ တစ္ခုမွမရွိ။ ေကာ္ဖီ အတူေသာက္၊ ေန႔လည္စာ အတူစား၊

ဂိမ္း အတူကစား၊ ထိုင္ရတာ ေညာင္းရင္ အလုပ္ရွင္ စားပြဲေပၚ ေျခေထာက္တင္လို႔ ရေသးတယ္…….။

တနာရီ ခ႐ိုနာ ၁၅၀ (၁ေဒၚလာ=၆ ခ႐ိုနာ)၊ က်ဳပ္ တစ္လ ၁၆ ရက္လုပ္တာ။ ၁၆၇၀၀ ခ႐ိုနာ။

ေမာင္ရင္တို႔ရတာ တစ္လ ေဒၚလာ ၂၅၀။ အင္း….က်ဳပ္ ၿပံဳးမိတယ္….သနားၿပံဳးေလးပါ။

ဒါေတာင္ က်ဳပ္က ေနာ္ေ၀မွာေနာ္…အေမရိကန္၊ အဂၤလန္၊ စကၤာပူဆို ေနာ္ေ၀ထက္ ေငြေၾကးႏွံဳး ပိုျမင့္တယ္။

သူတို႔ဆို ေမာင္ရင္တို႔ကို က်ဳပ္ထက္ေတာင္ ပိုသနားေနမွာ…ေသခ်ာပဗ်ာ။

က်ဳပ္တို႔ေနတဲ့ တိုင္းျပည္ေတြမွာ လူ ့အခြင့္အေရး ရွိတယ္၊ အလုပ္သမား အခြင့္အေရးရွိတယ္ ေမာင္ရင္….။

အလုပ္သမားကို ေအာ္လို႔မရဘူး၊ အလကား ခိုင္းလို႔မရဘူး… ၊ လူတစ္ေယာက္ကို ကြ်န္လို ေျပာဆို ခိုင္းေစခြင့္ မရွိဘူး။ ေမာင္ရင္ ေလ့လာ လိုက္ဦး…။

သူမ်ားေတြက ေမာင္ရင္တို႔ကို ျပန္မေျပာတာ၊ မေရးတာ…လက္ေညာင္း မခံခ်င္လို႔၊ …….က်ဳပ္ဘဲ….. ေရးေနတာ…ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ က်ဳပ္က ငယ္ငယ္တည္းက ေစာင္းတီးတာ၀ါ သနာရွိလို႔…….

အခုစာေရးတာေတာင္ ကိုလွ်ာရွွည္တို႔က ေ၀ဖန္ေနဦးမွာ ကြ်ဲပါးေစာင္းတီး .. လို႔။

ကဲ…. မရဲဘဲ ကြ်ဲၿပဲစီးလိုက္ဦးမယ္…..ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ က်ဳပ္ အခု ကြ်ဲကို အင္တာဗ်ဴးမလို႔…။

ကဲ….ေမာင္ရင္တို ့ေျပာတဲ ့`ကြ်န္´ ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို အနက္ဖြင့္ၾကည့္ရင္….

၁။ ခိုင္းသမွ် မျငင္းရဲဘဲ လုပ္ေပးရသူ

၂။ ကိုယ္မွန္ေသာ္လည္း ျပန္ မေျပာရဲသူ

၃။ အစားအစာကိုလည္း ေပးသေလာက္၊ ေကြ်းသေလာက္ဘဲ စားရသူ

၄။ ဆင္ေပးသမွ် အ၀တ္အစားမွ်သာ ၀တ္ရသူ

(ဥပမာ စစ္ယူနီေဖာင္းလိုေပါ့၊ တစ္ေရာင္တည္း၊ တစ္ပံုစံတည္း)

၅။ သခင္ရဲ႕ အသက္စည္းစိမ္ အိုးအိမ္ကို ကာကြယ္ရသူ

၆။ သခင္ခိုင္းရင္ ဘိနပ္ ဖုန္သုတ္ေပးရသူ

၇။ သခင္ကခိုင္းရင္ အသက္အႏၲရာယ္ ရွိေသာ္လည္း၊ အေသခံလုပ္ရသူ

ကဲ…ထားပါ ဒီ( ၇ ) ခ်က္ဘဲ။ က်ဳပ္ေမးၿပီ ေမာင္ရင္တို႔ …. အဲဒီ အခ်က္ ေတြကို ဆန္႔က်င္ၿပီး….

ေမာင္ရင္လုပ္ရဲလား* .....

ျပန္ေျပာရဲလား*……

ျပည္ပမွာ ႏိုင္ငံေရး၊ ဒီမိုအေရးေတြေၾကာင့္ ေရာက္ရွိေနထိုင္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေနတဲ့

က်ဳပ္တို႔မွာေတာ့ ဒီ(၇)ခ်က္က လြတ္ေျမာက္ေနတယ္……။

က်ဳပ္တို႔ေတြကို ကြ်န္လို႔ ေျပာရင္ေတာ့ …..ဒီစာကိုဖတ္ၿပီး `မွန္´ ၾကည့္လိုက္ ေမာင္ရင္တို႔ …….

မေၾကာက္နဲ႔ ရဲရဲၾကည့္……`ကြ်န္´ ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို နားလည္သြားမယ္…..။

ဒီၾကားထဲကမွ ေျပာခ်င္ေသးရင္လည္း ေျပာ….။ က်ဳပ္.. ထပ္မေျပာေတာ့ဘူး၊ စာလည္း ထပ္မေရးေတာ့ဘူး။

ျပံဳးေနလိုက္မယ္ ေမာင္ရင္တို႔……..သနားျပံဳးေလးေပါ့…။

သနားျပံဳးေလးေနာ္…..မေသမခ်င္းမွတ္ ။ ။

စစ္ဟိန္း

အျပည့္အစံုသို႔ ..

အက်ဥ္းမွ်သာ ..

ျမန္မာျပည္မွ ႀကံ့ႀကံ့ခံေနေသာ ဖြတ္ႀကီး

Created by NZ

အျပည့္အစံုသို႔ ..

အက်ဥ္းမွ်သာ ..