မာယာျပပြဲ

အနက္႐ွိဳင္းဆုံး ဓါးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔
ဘဝတစ္ဆုံး
လက္ကုန္ထုိးခ်လုိက္တယ္

ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ ေျပာၿပီး
အိပ္မက္ေဟာင္း တစ္ခုကုိ
ဖုန္ခါ၊ ေပၚလစ္သုတ္
အစြံ ထုတ္ခ်င္တဲ့
အေရာင္း ေစ်းသည္လုိ
အေတြးအေခၚမ်ဳိးနဲ႔ေကာင္

လူစည္ၿပီ ဆုိရင္
ဘင္ကေလး ထုတ္တီးၿပီး
ပျခဳပ္ထဲက အဆိပ္မရွိတဲ့ေျမြကုိ
အလမၸါယ္ျပ
ငါကြ လုိ႔ေၾကြးေၾကာ္တတ္တဲ့ေကာင္

မင္းတုိ႔ နင္းဘုိ႔လမ္းကုိ
ငါ့ႏွလုံးသားနဲ႔ ခင္းထားပါတယ္တဲ့
အစရွိတဲ့
စကားလုံး ေတြနဲ႔ကစား
ဘုရားေတာင္
မွန္မွန္ မရွိခုိးတတ္တဲ့ေကာင္

မရဲပဲနဲ႔ ကြဲ်ၿပဲကလည္း စီးခ်င္ေသး
ကံဇာတာၿဂိဳလ္ မစီးပဲနဲ႔ေတာင္
ကုိယ္အၿမီးကုိ လန္႔ၿပီးခုန္ေနတတ္တဲ့ေကာင္

ခ်စ္ေသာ မိတ္ေဆြမ်ား ခင္ဗ်ာ
ကမၻာေျမႀကီးက သီးပြင့္သမွ်အထဲ
ပဒိုင္းသီး ေတြလဲ ပါခဲ့တာပဲ

ေမာင္ဖုန္းျမင့္ ကုိယ္တုိင္ကလည္း
ပဒုိင္းသီးခပ္ႀကီးႀကီးတစ္လုံးျဖစ္တယ္


ေရြးခ်ယ္မွဳမွန္ကန္ဘုိ႔ဆုိတာ
တံခါးေတြကုိ တြန္းဖြင့္ပစ္လုိက္႐ုံပါပဲ

အထက္ျမက္ဆုံး ဓါးတစ္ေခ်ာင္းျဖစ္ဖုိ႔
သင္ကုိယ္တုိင္ေသြးဖုိ႔လုိတယ္

ဓါးသြားေပၚက
ပ်ားရည္စက္ေတြကုိေတာ့
မတပ္မက္မိလုိက္ေစနဲ႔။ ။


ေမာင္ဖုန္းျမင့္ထံမွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္။

အျပည့္အစံုသို႔ ..

အက်ဥ္းမွ်သာ ..

“ သူပုန္ ”

သူပုန္

အဘြားရဲ႕ေမာင္ ...

အဘိုးေလးေပါ့ ...။

သူရတံဆိပ္ ရင္မွာထိုးလို႔

၀န္ႀကီးမ်ဳိးေဟ့ဆိုၿပီး ......

ေတြ႕သမွ်တူသား ...

စစ္သားဘဲျဖစ္ရမတဲ့။

အဘြားရဲ႕သား ....

ထမင္းစားရင္ေတာင္

ပံုစံနဲ႔ေကြ်းတဲ့ က်ဳပ္အေဖေလ....

သားေတြကို သူ ့လိုဘဲ

စစ္ထဲ၀င္ရမတဲ့ ...။

ပန္းခ်ီဆြဲ ကဗ်ာေရးတဲ့ က်ဳပ္ကိုေတာင္...

ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေကာင္တဲ့ ...။

က်ဳပ္တို႔က မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြပါ...

၈၈ မွာ က်ဳပ္ေသာင္းက်န္းေတာ့

အဘိုးေလးနဲ႔အေဖ ..

အမ်က္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္ၿပီး ..

နာမည္ပႏၷက္တယ္ ....

မ်ဳိးဂုဏ္ဖ်က္တဲ့

မိသားစုထဲက သူပုန္တဲ့။

က်ဳပ္ကေတာ့... ပုန္ကန္မယ္ ...

ျမန္မာျပည္မွာေမြးတယ္

ေဂါတမဘုရားကိုးကြယ္တယ္

မဂၢင္ရွစ္ပါးကို ေလးစားတယ္ ...။

တခုေတာ့ ေျပာခ်င္တယ္...

အဘိုးေလးစစ္တပ္...

မဂၢင္ရွစ္ပါး မနာၾကားသမွ်

အေဖတို႔စစ္တပ္..

မဂၢင္ရွစ္ပါး မက်င့္ၾကံသမွ်.....

မင္းက်င့္တရားဆယ္ပါး ပါယ္ရွားသမွ်

တစ္ျပားမွ မေလွ်ာ့

က်ဳပ္ကေတာ့ ......

သူပုန္ ေရးခ် သူပုန္ဘဲ ...။


သစ္နက္ဆူး

(ဒီကဗ်ာေလးျဖင့္ .. အဘိုးေလးႏွင့္ အေဖအား ေ၀းတစ္ေျမမွ ဦးခ်ပူေဇာ္ ပုန္ကန္လိုက္ပါ၏)

အျပည့္အစံုသို႔ ..

အက်ဥ္းမွ်သာ ..

အတင္းေျပာတတ္သူမ်ား

ေဝါကနဲ အန္ခ်လုိက္တယ္ ...
အာ႐ုံ ေနာက္က်ိလြန္းလုိ႔
အေရ မရ၊ အဖတ္ မရ
စကားလုံးေတြ ေထာင္းလေမာင္း ထလုိ႔
ေျပာမၿပီး၊ ဆုိမၿပီး
နားေတြလဲ ၿငီးလာၿပီ.....။

ဘယ္တုန္းက ဘာျဖစ္တာ
အဲ့ဒီမွာ .. ငါက .. ဘာေပ့ါ
ဘယ္သူေတြ၊ ဘာမွ မလုပ္ခင္
ငါက အရင္ ဘာလုပ္ခဲ႔တယ္ေပါ့ ..
ငါ့ထက္ ေကာင္းတဲ့သူေတာင္
ငါ့ေလာက္ ေကာင္းေတာ့မွာ မဟုတ္လုိ႔
ဘယ္ဘဝမွာ ျဖစ္ျဖစ္
ငါက၊ ငါပဲ ဆက္ျဖစ္ေနမွာေလ ....။

ေဝဒ ၃ ပုံ ကုိ အာဂုံ ေဆာင္ႏုိင္ခဲ့သူ
ပေလတုိရဲ႕ ၾကက္တူေရြးလုိ
ေလျပင္းမ်ား တုိက္ခတ္ႏုိင္သူ
ဇာတ္ေတာ္ထဲက ပရဗုိဇ္ႀကီးလုိ
ခါးပတ္ႀကီးႀကီးကုိ ဝမ္းမွာပတ္
ဗုိက္ေပါက္ထြက္မွာ ေၾကာက္ေနတတ္သူ .....။

ကန္နာဗာ႐ုိး စတုိင္ထုတ္...
စကားလုံးေတြနဲ႔ အလုပ္႐ွဳပ္ေနလုိက္တာ .......။

ငါတုိ႔အသင္း ဂုိးသြင္း ခံေနရတာ
ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ ၾကာၿပီ ..........။

ေမာင္ဖုန္းျမင့္

“ အတင္းေျပာတတ္သူမ်ား ” ကဗ်ာအား ဤေနရာမွ ကူးယူေဖၚျပထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

အျပည့္အစံုသို႔ ..

အက်ဥ္းမွ်သာ ..