အနက္႐ွိဳင္းဆုံး ဓါးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔
ဘဝတစ္ဆုံး
လက္ကုန္ထုိးခ်လုိက္တယ္
ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ ေျပာၿပီး
အိပ္မက္ေဟာင္း တစ္ခုကုိ
ဖုန္ခါ၊ ေပၚလစ္သုတ္
အစြံ ထုတ္ခ်င္တဲ့
အေရာင္း ေစ်းသည္လုိ
အေတြးအေခၚမ်ဳိးနဲ႔ေကာင္
လူစည္ၿပီ ဆုိရင္
ဘင္ကေလး ထုတ္တီးၿပီး
ပျခဳပ္ထဲက အဆိပ္မရွိတဲ့ေျမြကုိ
အလမၸါယ္ျပ
ငါကြ လုိ႔ေၾကြးေၾကာ္တတ္တဲ့ေကာင္
မင္းတုိ႔ နင္းဘုိ႔လမ္းကုိ
ငါ့ႏွလုံးသားနဲ႔ ခင္းထားပါတယ္တဲ့
အစရွိတဲ့
စကားလုံး ေတြနဲ႔ကစား
ဘုရားေတာင္
မွန္မွန္ မရွိခုိးတတ္တဲ့ေကာင္
မရဲပဲနဲ႔ ကြဲ်ၿပဲကလည္း စီးခ်င္ေသး
ကံဇာတာၿဂိဳလ္ မစီးပဲနဲ႔ေတာင္
ကုိယ္အၿမီးကုိ လန္႔ၿပီးခုန္ေနတတ္တဲ့ေကာင္
ခ်စ္ေသာ မိတ္ေဆြမ်ား ခင္ဗ်ာ
ကမၻာေျမႀကီးက သီးပြင့္သမွ်အထဲ
ပဒိုင္းသီး ေတြလဲ ပါခဲ့တာပဲ
ေမာင္ဖုန္းျမင့္ ကုိယ္တုိင္ကလည္း
ပဒုိင္းသီးခပ္ႀကီးႀကီးတစ္လုံးျဖစ္တယ္
ေရြးခ်ယ္မွဳမွန္ကန္ဘုိ႔ဆုိတာ
တံခါးေတြကုိ တြန္းဖြင့္ပစ္လုိက္႐ုံပါပဲ
အထက္ျမက္ဆုံး ဓါးတစ္ေခ်ာင္းျဖစ္ဖုိ႔
သင္ကုိယ္တုိင္ေသြးဖုိ႔လုိတယ္
ဓါးသြားေပၚက
ပ်ားရည္စက္ေတြကုိေတာ့
မတပ္မက္မိလုိက္ေစနဲ႔။ ။
ေမာင္ဖုန္းျမင့္ထံမွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္။
Monday, September 8, 2008
မာယာျပပြဲ
Posted by
Paradise of Fighting Peacocks
@
Monday, September 08, 2008
Labels: ကဗ်ာအေတြး
Subscribe to:
Post Comments (Atom)













2 comments:
ကဗ်ာကိုအရမ္းၾကိဳက္တယ္ဗ်ိဳ႕
I like your critics yourself, but it is reflecting somethings.
Best!
STN
Post a Comment