ရြက္ေၾကြေတြၾကားထဲမွာ
မ်က္ရည္ေတြပြားေနခဲ့
အခါလြန္မိုးကို ေမွ်ာ္ရင္း
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းလြင္ျပင္တို႔လဲ
အက္ကြဲေၾကာင္းတို႔နဲ႔ ျပည့္ႏွက္ခဲ့ရၿပီ။
ရာသီတို႔ေဟာင္းႏြမ္း
မေျပာင္းႏုိင္တဲ့ ေၾကကြဲစရာဇာတ္လဲ
တခန္းရပ္ဖို႔ေကာင္းခဲ့ေနပါၿပီ။
ရာဇ၀င္ သမုိင္းရဲ႕
အက်ည္းတန္ အ႐ိုင္းစာမ်က္ႏွာေတြမွာ
ေသြးေတြနဲ႔ ပန္းခ်ီမဆန္တဲ့ဟန္ကိုေရးဆြဲ
ေခါင္ရမ္းပန္းတို႔လဲ လွိဳင္လိွဳင္ဖူးပြင့္ခဲ့ရၿပီ။
ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ကို သြားခ်င္တာေပါ့ဗ်ာ။
စက္ပစ္ကြင္းထဲ လမ္းျဖတ္ေလွ်ာက္ရမွေတာ့
ငွက္ျဖစ္မွဘဲ လြတ္ေတာ့မယ္ထင္ပါရဲ႕။
ခုေတာ့ လမ္းတဲ့ဗ်ာ။
ေသနတ္ေတြနဲ႔ျပဌာန္းထားတဲ့ ဒီလမ္း "ရသ" က
လမ္းဆံုးမွာ ထမ္းပိုး
ေနာက္ျပန္ဆုတ္ခ်င္ရင္ လွည္းဒုတ္
ကဲ က်ဳပ္တို႔ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။
ယံုယံုၾကည္ၾကည္သာသြားပါတဲ့။
ေသနတ္နဲ႔ အခ်ိန္ခံထားရတဲ့လမ္းမွာ
မဲ့ျပရင္ေတာ့
က်ည္ဆန္ေတြ ပလူပ်ံၿပီလုိ႔မွတ္။
ၿပံဳးျပေတာ့လဲ
အစြယ္ကေဖြးေဖြးလက္လုိ႔
ကဲ.. ေလွ်ာက္ခ်င္ရင္ မ်က္ကန္းတို႔ေလွ်ာက္ၾကေခ်။
လမ္းဆိုတာ သဘာ၀တရားမဟုတ္
လူတို႔ဥာဏ္ကစားတဲ့ အမွန္တရား
လမ္းဆိုတာ သဘာ၀တရားမဟုတ္
လူတို႔လုိရာသြားဖို႔ အခင္းတံတား
လမ္းဆိုတာ သဘာ၀တရားမဟုတ္
လူတို႔ကို အႏၲရာယ္ကင္းေစတဲ့ သေဘာတရား
လမ္းဆိုတာ .... သဘာ၀တရားမဟုတ္
လူအမ်ားရဲ႕ ဆႏၵကိုၿပီးေျမာက္ေစေသာ သေဘာတရား
လမ္းဆိုတာ .............. သဘာ၀တရားမဟုတ္
လူတို႔ရဲ႕ အျဖည့္ခံ သေဘာတရား
ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ကိုသြားဖို႔ တစ္လမ္းသာရွိသတဲ့လား။
တလမ္းေမာင္း လမ္းတလမ္းသာရွိေသာ
မဟာၿမိဳ႕လယ္ကို က်ေနာ္မသြားလုိ
ေဖာက္ျပန္တဲ့ သေဘာနဲ႔
ေနာက္ျပန္ဆြဲမွ အိမ္ျပန္ေရာက္မဲ့လမ္းဆိုတာ
ကားေမာင္းလို႔ရမယ္မထင္ပါ။
ေနနတ္ႏြယ္
Wednesday, February 20, 2008
လမ္း
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments:
Post a Comment