န၀လတ္၏ ေဆးတစ္ထုပ္

ျပဇာတ္တြင္ပါ၀င္သ႐ုပ္ေဆာင္သူမ်ား ..

ေမာင္ဒိုင္း - ဗမာဘေလာ့ဂါအေဆာ္ဆရာ အေက်ာ္အေမာ္ႀကီး။

ေနနတ္ႏြယ္ - အပစ္အခတ္၊ အညႇစ္အသတ္ .. အနက္ႏုေရာင္ ႐ုပ္ၾကမ္းၾကမ္း။ ခပ္လန္းလန္း ေမာ္ဒန္ ဇာတ္ညႊန္းေရးဆရာ/ ေမာ္ဒန္႔ ဘိုးေအ ကဗ်ာကေ၀။

ေတာ္ကီေသာ္ - နာမည္ႀကီး ပု၀ါမကူေရမ႐ွဴ ဟစ္ေဟာ့သီဆိုသူ (Ywetsit Band)။

ေမာင္လူေမာ္ (ေရတြင္းပ်က္) - ႐ိုက္တိုင္းရ ႐ွဳတိုင္းယဥ္ အကယ္ဒမီ ဆုမ်ားရွင္ ျမန္မာ့ဟိုက္ပါ ဂ်ပုဒါ႐ိုက္တာ။

စြန္းပုည၀ုက်ိ - အျဖဴရင့္ရင့္ အဆင့္ျမင့္၊ ဘေလာ့ဂါအရွင္ သိုင္းသခင္။

ေျပာင္ရွည္ - ျပည္ေထာင္စု ယိုင္နဲ႔ေရးႏွင့္ ႀကံဳလွီဖြတ္တက္ေရး အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ႀကီး၏ ငါဆို႔ ငါမ်ဳိ စစ္ျပဳတ္ဘို၊ ငါရ .. ငါခ် .. နာယက။

လွ်ာရွည္ - ကိုယ့္ဘာသာခန္႔ ကိုယ္မတ္တပ္၊ ေထာက္လွမ္းေရးျပဳတ္ အ႐ွဳပ္ထုပ္။


(ဇာတ္ခံု အျပင္အဆင္ကို အင္းစိန္ေထာင္၊ အေဆာင္ အမွတ္ ဋ/(ဃ-ကဍ)၊ အခန္းနံပါတ္ ၅၀-၅၀ ကဲ့သို႔ မတူ တူေအာင္ စီစဥ္ထားေစ။ ၀ဲ ယာႏွင့္ အေနာက္ဘက္ ျမင္ကြင္းကို အလံု သစ္ေတာ၀င္း ထဲရွိ စိနျပည္ ပို႔မည့္ ေမွာင္ခိုသမားမ်ား ထံမွ ျပန္လည္လုယူထားေသာ ပထမ တန္းစား ကြ်န္းလံုးမ်ားျဖင့္ အခိုင္အမာ ကာထားေစ။ အခန္း ဘယ္ဘက္ ေထာင့္တြင္ တံခါးတစ္ခု ေဖါက္ထားၿပီး ညာဘက္တြင္ကား ေသးအိုးႀကီးႀကီး တစ္လံုးႏွင့္ ဗမာထိုင္ အိမ္သာခံု တစ္ခု ထားရွိေစ။ လံုၿခံဳေရးအရ အက်ဥ္းေထာင္ ၿပိဳကြဲ ပ်က္စီးေစမည့္ ေဘးအႏၲရာယ္မွ ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ ႏိုင္ေစရန္၊ အိမ္သာကို အကာ တပ္မထားရ။ ဇာတ္ခံု၏ အလယ္၊ အခန္းတြင္း၌ ျခေကာင္မ်ားပင္ တဂြ်တ္ဂြ်တ္၀ါး စားခ်င္စရာ ေကာင္းလွေသာ သံကုတင္ (၅) လံုးစီ၍ ခ်ထားေစ။)

ကန္႔လန္႔ကာတင္ေစ။

(အခန္းအလယ္ တည့္တည့္ရွိ ကုတင္ေပၚတြင္ ေမာင္ဒိုင္း တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ကာ ပါးစပ္မွ ပြစိပြစိ ရြတ္ေနေစ။)

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ ေၾသာ္ .. အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ။ အင္း.. ဘေလာ့ဂင္ အနိစၥ၊ အင္းစိန္ ဒုကၡ၊ ေမာင္ဒိုင္း အနတၱပါလား။ ေအးေလ .. ဒီထဲ က်ေတာ့လည္း တစ္မ်ဳိး ေကာင္းတာဘဲ။ ဘီယာဖိုးေတြ အင္တာနက္ဖိုးေတြ မကုန္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ၿငီးေတာ့ အေငြ႕သား။ ခါတိုင္း ဆို၊ ဟုတ္ ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ စီဗံုးမွာ ေဆာ္လိုက္၊ ပို႔စ္ေလး ေရးတင္လိုက္နဲ႔၊ ေျပာင္လွ်ာရွည္တို႔ လုပ္မွဘဲ ငါလည္း အင္းစိန္ ေရာက္ေတာ့တယ္။ အင္း.. အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ၊ … တစ္ခန္းရပ္ ျပန္ေတာ့.. တလြဲမေသြ ေျပးၿပီေလလုိ႔ ေျပာၾကျပန္ေကာ။ ရပ္မယ္လုိ႔ စိတ္ခ်၊ အိပ္မရတာလည္း မ်ားခဲ့ေပါ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ေထာင္သက္ကရွည္၊ ေနာင္ဘ၀ဆက္မွာေလ ကြ်န္ေတာ္ေမာင္ဒုိင္း အဂၤလန္မွာပဲ ဘင္သံေလးနဲ႔ ၿငိမ့္ပရေစ ဗ်ာ .. ” လုိ႔ တမ္းတရင္း ..

“ဂ်ိမ္း .. ” ဆိုတဲ့ အသံႀကီး ၾကားလိုက္ရမွ သတိျပန္၀င္ၿပီး ေလပူတစ္ခ်က္ မွဳတ္ထုတ္လုိက္တယ္ (ဖင္ထဲကေပါ့)။ ပါးစပ္ကဆုိ အာပုပ္ေစာ္ နံတယ္လုိ႔ အေျပာခံရမဲ့ အတူတူ။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ သြားမတိုက္ရတာ ၾကာၿပီေလ။

(အဆိုပါ “ဂ်ိမ္း..” ဆိုေသာ အသံနဲ႔အတူ အခန္တံခါး ပြင့္လာၿပီး အေစာင့္စစ္သား ႏွစ္ေယာက္မွ ေနနတ္ႏြယ္အား ဒလၾကမ္း ဆြဲေခၚလာကာ အခန္းတြင္းသို႔ ေဆာင့္ကန္သြင္းလိုက္ေစ …။)

ေနနတ္ႏြယ္ ။ ။ “ ေအာင္မယ္ငီးဗ်..။ ေအာင္မငီး ..၊ ေခြးသား ၀က္ေျမး.. လဒတူ လဒူတတဲ့ က်ီးကန္း ေယာက္ဖေတြ၊ မင္းတို႔ကို ကမၻာ မေၾကဘူး။ ငါ ေက်ာက္ဆည္သားကြ။ ေအာင္မယ္ငီးဗ်ာ .. နာလိုက္တာ .. ”

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ ဟဲ ဟဲ .. အေဖၚရၿပီ။ ေနပါဦး စကားမစပ္ .. နင္က သတၱိတယ္ေကာင္းပါလား။ စစ္ေခြးေတြကို ျပန္ဆဲရဲတယ္ ဆိုတာ နဲနဲေနာေနာ နီတဲ့ ေသြးမဟုတ္ဘူး..။ ”

ေနနတ္ႏြယ္ ။ ။ “ ခင္ဗ်ား မၾကားဖူး ဘူးလား။ ေက်ာက္ဆည္သားေတြ ေသြးဘယ္ေလာက္ နီတယ္ဆိုတာ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၇ တုန္းက ဘုန္းႀကီးေတြကို ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္တဲ့ အခု တပ္ခ်ဳပ္ႀကီးဟာ က်ဳပ္တို႔ ေက်ာက္ဆည္သားဗ် ..။ သတၱိကေတာ့ မေသးဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဗ်ာ.. ခုဟာက လက္ေရာေျခပါ ႀကိဳးနဲ႔တုပ္ထားၿပီးမွ ႐ိုက္ရဲတာကို က်ဳပ္အခံရခက္သဗ် .. ဟင္း ဟင္း .. ေခြးသား ၀က္ေျမး.. လဒတူ လဒူတ၊ က်ီးကန္း ေယာက္ဖ၊ လေျဗာင္ကြပ္ေတြ… မင္းတို႔ကို ကမၻာမေၾကဘူး။ ငါေက်ာက္ဆည္သားကြ။ .. ”

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ ဟာ .. ေတာ္ .. ေတာ္ ..၊ သိၿပီးသား။ နင္မွ မဟုတ္ဘူးေဟ့။ ငါလဲ ခံရဖူးတာဘဲ။ ဒီမွာငါေနတာ နင့္ထက္ ေစာတယ္ ကိုယ့္လူ ..၊ ငါက .. လြတ္ရာ လြတ္ေၾကာင္း .. ဘုရား တရားေလး လုပ္မလားလို႔ .. အခ်ိန္ ေကာင္း ေရြးေနတာ၊ နင္ကတေမွာင့္ .. ”

ေနနတ္ႏြယ္ ။ ။ “ ေတြးေတြးၿပီး .. မခံခ်င္လြန္းလို႔ပါ အကိုရာ .. ”

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ အတူတူပါဘဲ ဆရာေလးရာ ..၊ ငါ့တုန္းကလည္း နင့္လိုဘဲ။ ဒီထဲလာတုန္းက စိုင္းစိုင္းခမ္းလွဳိင္လို ဟစ္ေဟာ့နဲ႕ ၀င္လာတာ မဟုတ္ရပါဘူး ေမာင္ရ။ ဒါနဲ႔ .. ဆိုပါဦး နင့္နာမည္ ေလးနဲ႔ အမွဳ အေၾကာင္းေလး။ ”

ေနနတ္ႏြယ္ ။ ။ “ ကြ်န္ေတာ့္ နာမည္က ေနနတ္ႏြယ္ပါ။ အမွဳကေတာ့ န၀လတ္ .. လတ္ .. လတ္ .. ”

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ ဟ .. နင့္ အမွဳက အဆီ တ၀င္း၀င္းနဲ႔ပါလားဟ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေခြ်းမေလာင္းေလးကိုမွ သြားကျမင္းရသလား .. ”

ေနနတ္ႏြယ္ ။ ။ “ ဟာဗ်ာ .. ခင္ဗ်ားကလည္း .. ပိန္းလိုက္တာ။ ကြ်န္ေတာ္က ဘာလုပ္ရမွာတုန္းသူ႕ကို သဲတရွပ္ရွပ္နဲ႔ဟာ။ .. ကလိ ခ်င္း ကလိရင္ သူ႕ထက္၀င္းတဲ့ အဆီေလး ေတြ ..(အဲေလ) ေနာက္ ေပါက္ေလးေတြကို ကလိမွာေပါ့ ..၊ ဟာ..ဟုတ္ပါဘူး .. ဖြ ..ဖြ။ ကြ်န္ေတာ္ ဇာတ္ညႊန္းေတြ ကဗ်ာေတြဘဲ ေရးပါတယ္၊ ဒါမ်ဳိးေတြ မလုပ္ပါဘူးဗ်ာ။ ခုေတာ့ ေဆးမွဳတဲ့ .. ေအာင္မယ္ငီးဗ်ာ။ ေခြးသား၀က္ေျမး.. လေျဗာင္ကြပ္ေတြ … ”

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ ဟာ .. ဟေကာင္ တိုးတိုးလုပ္ဟ၊ နင္ေျပာတာ အကုန္လံုး ဟိုက နားေထာင္ေနတာ။ ပီညဲ႐ိုးေတာင္ လြတ္တာ မဟုတ္ဘူးေဟ့။ ဟိုလူက ခပ္တည္တည္ ျပန္ထြက္သြားလို႔ ရတယ္။ မင္းတို႔ ငါတို႔က အထြက္မရွိဘူး။ အ၀င္ဘဲ ရွိတယ္။ ဒီထက္လံုၿခံဳတဲ့ တိုက္ထဲဘဲ သြားေနရမွာ ..စိတ္ ေလွ်ာ့ .. စိတ္ေလွ်ာ့ .. ”

ေနနတ္ႏြယ္ ။ ။ “ ကြ်န္ေတာ္ဗ်ာ .. အဲဒီေလာကႀကီးထဲ ေရာက္တာ မၾကာေသးပါဘူး။ အႏုပညာ ဆိုတာကို အေမ့ ဗိုက္ထဲကတည္းက ရင္ခုန္ရလြန္းတဲ့ သူမို႔ ဘ၀ေတြနာ၊ မ်က္ႏွာငယ္ရတဲ့ အႀကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာ ရင္ဆိုင္ၿပီးမွ ဒီ .. ကဗ်ာဆရာ၊ ဇာတ္ညႊန္းေရး ဆရာဆိုတဲ့ ဘ၀ကို ခံုမင္႐ူးသြပ္၊ ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏိုးျခင္း ႀကီးစြာနဲ႔ ေရာက္ ေရာက္ … ”

ေမာင္းဒိုင္း ။ ။ “ ေတာ္ပါေတာ့။ နင့္ဟာက ဂ်ာနယ္အင္တာဗ်ဴးေတြ ဖတ္ေနရသလိုဘဲ။ လိုရင္းေျပာ၊ နင္တကယ္ ေဆးခ်လို႔လား။ .. ”

ေနနတ္ႏြယ္ ။ ။ “ ဟာ .. မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ။ ေျပာၿပီးပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ ဒါေတြကို မလုပ္တတ္ပါဘူး။ လုပ္ဖို႔လည္း လြယ္သလား အကိုရ။ ဒီေလာက္ ေငြေသာင္းခ်ီ၊ သိန္းခ်ီ တန္တဲ့ဟာေတြ..၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔လို ပါမႊားေတြက ဘယ္ႏွယ့္လုပ္ သံုးႏိုင္ပါ့မလဲ။ သံုးခ်င္ေတာင္ ေရမလွ်ံရင္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ အကိုသိမွာပါဗ်ာ .. ။ ”

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ အင္း .. ဒါလည္း ဟုတ္တာဘဲ။ ဒါဆို နင္က ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး …. ”

ေနနတ္ႏြယ္ ။ ။ “ ဒီလိုဗ် .. မေန႔က ' ေမ့အီးကို ေမာင္႐ွဴပါ့မယ္ ' ဆိုတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ ႐ိုက္ကြင္းတစ္ခုမွာ ကြ်န္ေတာ္လည္း ရွိေနတယ္ဗ်။ ဒါ႐ိုက္တာက ေမာင္လူေမာ္ (ေရတြင္းပ်က္) ေပါ့။ ဇာတ္ညႊန္းက ကြ်န္ေတာ္ ေရးတာေလ။ မင္းသမီးက ခုနကေျပာတဲ့ ေခြ်းမ အေလာင္းေတာ္ န၀လတ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ .. ႐ိုက္ကြင္း ခဏနားတုန္း ကြ်န္ေတာ္က အေပါ့သြားတာ၊ မင္းသမီး အ၀တ္လဲတဲ့ အခန္းေဘး ေရာက္ေနမွန္း မသိလိုက္ဘူး။ ဖာသိ ဖာသာဘဲဗ်။ ကိစၥၿပီးလို႔ ႐ိုက္ကြင္း ျပန္ေရာက္ေတာ့ .. ေအာင္မယ္ေငးဗ်ာ …. ေခြးသား ၀က္ေျမး .. လေျဗာင္ ကြပ္ေတြ … ေတြ .. ”

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ ေၾသာ္ .. အေရးထဲ လေျဗာင္မကြပ္ဘဲ ေျပာစမ္းပါ ဆရာရယ္ .. ”

ေနနတ္ႏြယ္ ။ ။ “ အင္းဗ်ာ .. မခံစားႏိုင္လြန္းလို႔ပါ အကိုရာ .. ဒီလေျဗာင္ကြပ္ေတြ ဆိုတာ မင္းသမီးရဲ႕လင္ေလာင္းက သူ႕မယား ေလာင္းေလး အတြက္ လံုၿခံဳေရး ေပးထားတဲ့ ကိုယ္ရံေတာ္ေတြ ဆိုဘဲဗ်။ ကုန္းကုန္းကြကြ လုပ္မိတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို အတင္းဆြဲခ်ဳပ္ၿပီး ေဆးထုပ္ ေပ်ာက္မွဳ၊ ၿပီးေတာ့ ေဆးခ်မွဳနဲ႔ ဖမ္းေရာ .. ဒီလိုနဲ႔ ေရာက္လာတာဗ်ာ.. အီး .. ဟီး .. ဟီး … ”

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ နင္ .. မသံုးဘူးဆို .. ဘယ္လိုလုပ္ ဖမ္းလို႔ရမလဲဟ .. ”

ေနနတ္ႏြယ္ ။ ။ “ အဲဒါ ေျပာတာေပါ့။ လေျဗာင္ကြပ္ေတြ ဆိုတာ..။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကံကိုက မေကာင္းတာမ်ဳိးဗ်။ ႐ိုက္ကြင္းမယ္ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ကုလား ကြမ္းထုပ္ေလး ႏွစ္ထုပ္ ထည့္ထားမိပါတယ္။ ဒါကို ေဆးထုပ္ ဆိုၿပီး ဆြဲစိလိုက္တာပါဘဲ အကိုရာ … ေအာင္ မယ္ငီး .. ဟီး ဟီး .. ေဆးမွဳတဲ့ ဗ်ာ..၊ ေခြးသား ၀က္ေျမး .. လေျဗာင္ကြပ္ေတြ … ေတြ .. ”

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ အင္း .. အမွဳတြဲကေတာ့ ႐ွဳပ္လာၿပီ ကိုႏွင္းေမာင္ေရ။ .. အဲေလ .. ငါ နားမလည္ဘူး။ ဘာလဲဟ … ကုလား ကြမ္းထုပ္ ဆိုတာ ..”

ေနနတ္ႏြယ္ ။ ။ “ ဗမာကြမ္း မဟုတ္လို႔ေပါ့ဗ်။ အိႏၵိယက လာတဲ့ ready made အေျခာက္ ထုပ္ေလးေတြဗ်ာ။ ေမၿမိဳ႕ဘက္မွာ ေပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟိုတစ္ခါ ႐ုပ္ရွင္ အဖြဲ႕နဲ႔ လိုက္သြားတုန္းက ၀ယ္လာတာ။ ဗမာကြမ္းလို သြားေတြ၊ ခံတြင္းေတြ မညစ္ပတ္ဘူး ဆိုပါေတာ့ .. ။ ”

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ အင္း .. နင္တို႔ ဟာကလည္း ရွင္းကို မႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ .. အမွဳမွန္ ေပၚရင္ေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ လြတ္မွာပါ။ ေနာင္ ႏွစ္အစိတ္ေလာက္ေပါ့ .. ။”

ေနနတ္ႏြယ္ ။ ။ “ ဗ်ာ …၊ ေအာင္မယ္ေငးဗ်ာ .. ”

(သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ စကားေျပာေနစဥ္မွာပင္ အေစာင့္ စစ္သားႏွစ္ဦးက နာမည္ႀကီး ပု၀ါမကူ ေရမ႐ွဴ ဟစ္ေဟာ့ သီဆိုသူ ေတာ္ကီေသာ္အား ဆြဲေခၚလာၿပီး ေနနတ္ႏြယ္ တုန္းကကဲ့သို႔ ယဥ္ေက်း၊ ႏူးညံ့စြာျဖင့္ပင္ ကန္သြင္းေစ..။)

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ ဟာ..ဟ .. ကိုယ့္လူကိုေတြ႕ ဖူးတယ္မွတ္တယ္၊ လက္သပ္စေတာ့ .. အဲေလ .. လက္စသပ္ေတာ့ ရြက္ဆစ္ အဖြဲ႕က ဗမာ့ ဟစ္ေဟာ့ပါ မီဂါ ပိုင္အိုနီးယားႀကီးဘဲ၊ ဘယ့္ႏွယ္ကေန ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္လာတာတုန္းဗ်ာ .. လင္းပါဦး .. ”


ေတာ္ကီေသာ္ ။ ။ “ ဟစ္ေဟာ့ပါေတြ ကင္းဘေလာ့ဂါေတြ ေနာက္မွ ေျပာဗ်ာ ..။ ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္သိပါတယ္။ သိသလိုလို မသိသလိုလို ျဖစ္ေနတာက ေဟာဟိုကလူႀကီးဘဲ။ ေနနတ္ႏြယ္ဆိုတာ သူလား .. ”

ေနနတ္ႏြယ္ ။ ။ “ ဟုတ္ပါတယ္ ..၊ ကြ်န္ေတာ္ ကဗ်ာဆရာ ဇာတ္ညႊန္းဆရာ ေႏြႏြပ္နယ္ .. ဟာ .. မွားလို႔ ေနနတ္ႏြယ္ပါ ။ ”

ေတာ္ကီေသာ္ ။ ။ “ ေသခ်ာၿပီ ေသခ်ာၿပီ ..၊ ခင္ဗ်ားကို နာမည္ဘဲ ၾကားဖူးတာ၊ ခုေတြ႕ရေတာ့ ပိုဆိုးပါလား။ ခင္ဗ်ားက ခင္ဗ်ား ေဘာင္းဘီထဲက မိတဲ့ ေဆးထုပ္ကို ကြ်န္ေတာ္မ်ဳိး ဟစ္ေဟာ့ပါ ေတာ္ကီေသာ္ ဆီကေန ေငြငါးသိန္းနဲ႔ ၀ယ္ခဲ့တာဆို ..၊ လုပ္ပါဦး ..၊ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေလာကတည္းသားေတြဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘယ္တုန္းကမွ ဒါေတြ အေရာင္းအ၀ယ္ မလုပ္ရပါဘူး။ လူခ်င္းေတာင္ ခုမွေတြ႕ဖူးတာ..”

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ ဇာတ္က ခုနကထက္ကို ပို႐ွဳပ္လာပါလား .. ”

ေနနတ္ႏြယ္ ။ ။ “ မ႐ွဳပ္ရပါဘူးဗ်ာ၊ ဒီအဆိုေတာ္ေလး ကြ်န္ေတာ့္ကို မသိဘူးဆိုတာလည္း မွန္ပါတယ္။ မေန႔က စစ္ေၾကာေရးမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရွိသမွ် အေမႊးေတြ အကုန္ ဆြဲႏွဳတ္စစ္၊ ေတြ႕တဲ့ ေနရာေတြကို ႐ိုက္စစ္ၿပီး၊ ဒီေဆးကို ကြ်န္ေတာ္ သံုးတယ္၊ ၀ယ္တယ္လို႔ အတင္း ၀န္ခံခိုင္းတာ မခံႏိုင္တဲ့အဆံုး ကြ်န္ေတာ့္ကို ထမင္းပံုေကြ်းတဲ့ ဂ်ာနယ္ထဲက သူ႕ live show က ပံုေတြ႕ၿပီး ေတာ္ကီေသာ္ ဆီက.. လို႔ ေျပာမိ ေျပာရာ ထြက္သြားတာပါ … မခံႏိုင္လြန္းလို႔ပါ မိတ္ေဆြတို႔ရာ။ ဒီ အဆိုေတာ္ေလးဆီက ကြ်န္ေတာ္ ၀ယ္ခဲ့တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေျပာ ၿပီးပါေကာ။ ကုလားကြမ္းပါ ဆိုေနမွ .. ။ ေအာင္မယ္ေငး .. ေဆးမွဳ တဲ့ဗ်ာ … ေခြးသား ၀က္ ေျမး .. လေျဗာင္ကြပ္ေတြ … ေတြ .. .. ”

ေတာ္ကီေသာ္ ။ ။ “ ဒီတစ္ခါ.. ငါလည္း ေအာ္သင့္ၿပီေပါ့။ ေအာင္မယ္ေလးဗ်ာ .. ေဆးမွဳတဲ့ .. ေခြးသား ၀က္ေျမး .. လေဒါင္ကေတြ .. ”

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ ေၾသာ္ .. ေၾသာ္ .. ခုမွဘဲ ဇာတ္ရည္ လည္ေတာ့တယ္ .. အဆိုေတာ္ေလးလည္း လြတ္မွာပါ၊ ဒီမိုကေရစီရရင္ .. ”

ေတာ္ကီေသာ္ ။ ။ “ ဟမ္ .. ဒီမိုကေရစီရမွ ? .. ေတာ္ .. ေတာ္၊ ကြ်န္ေတာ္ တရားသူႀကီးကို ေထာင္ဒဏ္ တစ္သက္တစ္ကြ်န္း ေျပာင္း ေပးပါ လို႔ဘဲ ေလွ်ာက္ေတာ့မယ္ဗ်ာ။ အစ္ .. အစ္ .. ဒီပံုနဲ႔ဆို တစ္သက္ တစ္ကြ်န္းကမွ ေခြးသား ၀က္ေျမးေတြ စားခြက္လုခ်ိန္ လြတ္ေကာင္း လြတ္ႏိုင္မယ္။ ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာကေတာ့ ဒီတစ္သက္မွာ နအဖဆီကေရာ အတိုက္အခံ ဒီမိုကေရစီ လွဳပ္ရွားသူေတြဆီကေရာ..၊ ရလမ္းမျမင္ … ။ ေအာင္ မယ္ေလးဗ်ာ .. ဘ၀ .. ဘ၀ .. .. ေဆးမွဳတဲ့ .. ေခြးသား ၀က္ေျမး .. လေျဗာင္ကြပ္ေတြ .. ”


(တံခါး ထပ္ပြင့္လာၿပီး အေစာင့္ စစ္သားႏွစ္ေယာက္မွ အျဖဴရင့္ရင့္ အဆင့္ျမင့္ သိုင္းပညာရွင္ စြန္းပုည၀ုက်ိအား ေသနတ္ျဖင့္ ဂ႐ုတစိုက္ ထိုးခ်ိန္လ်က္ အခန္းတြင္းသို႔ ကန္သြင္းလိုက္ေစ .. သိုင္းဆရာႀကီးမွာ အတြင္းအား ကုန္ခမ္းေနပံုရၿပီး ေပ်ာ့ေခြလ်က္ရွိေစ)

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ တ႐ုတ္ေတြပါ ေထာင္ထဲ ထည့္တဲ့ေခတ္ေရာက္ပလားဟ .. ဘုရား .. ဘုရား .. ငါမ်က္စိမ်ား မွားမိေလသလား .. ”

ေတာ္ကီေသာ္ ။ ။ “ မမွားပါဘူး ကိုဒိုင္းရာ .. ကြ်န္ေတာ္လည္း ဟိုလူ႕ကို ေျပာသာေျပာေန။ ႀကံရာမရတဲ့ အဆံုး လြတ္လိုလြတ္ျငား သူ႕ ပါဆြဲေခၚလာရတာ .. ။ ”

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ ျပန္႐ွဳပ္သြားျပန္ေပါ့ .. ”

ေတာ္ကီေသာ္ ။ ။ “ ေအးဗ်ာ .. ဘုရား အလွဴခံေသတၱာထဲ ေရာက္တဲ့ ပိုက္ဆံကမွ အျပင္ ျပန္ေရာက္ရင္ ေရာက္ဦးမယ္။ ဘိုခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ အိတ္ထဲ ေရာက္တဲ့ ေဒၚလာနဲ႔ အင္းစိန္ကို ေရာက္တဲ့ လူေတြဟာ ဆိုရင္ျဖင့္ ေတာ္႐ံုနဲ႔ ျပန္လြတ္ႏိုင္မယ္ မထင္လို႔ပါ။ စြန္းပုည၀ုက်ိကို လူခ်င္း သိပ္မခင္ပါဘူးဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ တ႐ုတ္နယ္စပ္ ဂီတပြဲ ေဖ်ာ္ေျဖဖို႔ သြားတုန္း ၾကားဖူးတာပါ။ အဲဒီတုန္းက သူက ဘေလာ့ဂါ လဥေရွာင္ ေရြးပြဲအတြက္ ရွမ္း႐ိုးမတခြင္မွာ သိုင္းေလ့က်င့္ ေနတယ္ဆိုဘဲ။ စစ္ေၾကာေရးက အင္မတန္ ႏွိပ္စက္တာနဲ႔၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔အရည္အခ်င္းနဲ႔ ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဒီေထာင္နံရံကို ကိုယ္ေဖါ့ၿပီး ခုန္ေျပးႏိုင္တဲ့ နည္းေလးေတြ ရလိုရျငား ဆိုပါေတာ့ … ”

ေနနတ္ႏြယ္ ။ ။ “ ဒါနဲ႔မ်ား ခင္ဗ်ားက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာေသးေနာ္ .. ။ သူ မသာ ကိုယ္ေရေ၀းပါဘဲ။ ေအာင္မယ္ေငး … ေနနတ္ႏြယ္ ေဆးအမွဳတြဲ ႐ွဳပ္ကုန္ၿပီခင္ဗ်..”


(စကား၀ိုင္း ေကာင္းဆဲမွာပင္ ျမန္မာျပည္၏ နာမည္ႀကီး ေခတ္လြန္ ဟိုက္ပါ ဒါ႐ိုက္တာ ေမာင္လူေမာ္ (ေရတြင္းပ်က္) အား စစ္သားႏွစ္ဦး မွ ဆြဲေခၚလာၿပီး ထံုးစံမပ်က္ ေဆာင့္ကန္ ထည့္ေစ .. )

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ ႐ွဳပ္သထက္ကို ႐ွဳပ္လာၿပီေဟ့ ..၊ အျပင္က ဗမာ့ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕ေတြ ဒီမိုအေရး ႀကိဳးစားတာထက္ကို ခက္ခဲနက္နဲလြန္းေပါ့။ ကဲ .. ေျပာစမ္းပါဦး ေမာင္လူေမာ္၊ ခင္ဗ်ားကေကာ ဘယ္ႏွယ့္လုပ္ ဒီခ်ီးထုပ္ေတြၾကား ပါလာရ ျပန္တာတုန္း .. ”

ေမာင္လူေမာ္ (ေရတြင္းပ်က္) ။ ။ “ ေတာက္ .. ေျပာမေနပါနဲ႔ေတာ့ဗ်ာ။ ဒါ႐ိုက္ခ်ာ ငွက္ႀကီး၀န္ပို ေမာင္ေမာင္လို မ်က္ႏွာသာ အေပး ခံရမလားဆိုၿပီး ယၾတာ ေခ်တဲ့အေနနဲ႔ ဘိန္းစား ကားေလး တစ္ကား ႐ိုက္မိပါတယ္။ အကယ္ဒမီေလး တစ္ခု ေပးၿပီးေတာ့၊ အခ်င္းခ်င္းေတြ မ်က္ႏွာကိုမွ မေထာက္ႏိုင္ၾကဘူး..။ လုပ္ရက္ၾကတယ္။ ဟင္ .. ေၾသာ္.. စြန္းပုည၀ုက်ိလည္း ေရာက္ေနသကိုး။ ရက္စက္လိုက္တာ သိုင္းဆရာရယ္။ ခင္ဗ်ား လုပ္မွဘဲ ကြ်န္ေတာ္ ကက္ကင္းမိၿပီး ေဆးမွဳနဲ႔ အဖမ္း ခံရေရာ .. ”

ေနနတ္ႏြယ္ ။ ။ “ အင္း ..သိုင္းဆရာက အေ၀းေရာက္ အတြင္းအားနဲ႔ ဆြဲခၚလာတယ္ေတာ့ မထင္ ေပါင္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လိုဘဲ ႀကံမိႀကံရာျဖစ္သြားပံုရတယ္။ ေအးေလ..ခင္ဗ်ားကလည္း..ဟို၀န္စိမ္း၊ ဒီ ၀န္စိမ္းေတြနဲ႔ ပိုင္သကိုး ….. ”

စြန္းပုည၀ုက်ိ ။ ။ “ (ေျဖေလ်ာ့ေခြ အေနအထားျဖင့္) က်ဳပ္ သိၿပီးသားပါ။ ခု .. က်ဳပ္ ေရွာ့အ႐ိုက္ ခံထားရတယ္။ အတြင္းအား ျပန္ျပည့္ရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ အားလံုး နာမယ္မွတ္။ က်ဳပ္က ဗို႔အျပည့္ အတြက္ပဲ အတြင္းအား ေလ့က်င့္ထားတာ။ မေန႔က စစ္ေၾကာေရးမွာ ဗို႔အား မျပည့္တဲ့ ေရွာ့နဲ႔ ညားလိုက္လို႔ ခု ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲ မသိဘူးဗ်ာ။ ခံရခက္ႀကီး .. အား .. ကြ်တ္ .. ကြ်တ္ .. ကြ်တ္ .. ”

ေမာင္လူေမာ္ (ေရတြင္းပ်က္) ။ ။ “ အင္းဗ်ာ .. ကြ်န္ေတာ့္ကို ခင္ဗ်ား ပိုင္တဲ့ ကီးဘုတ္ လက္တင္ စႀကၤာရွင္ သိုင္းနဲ႔ေတာ့ျပန္မခ်ပါနဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ခင္ဗ်ားကို ေပၚလစီကားအတြက္႐ိုက္ေပးဖို႔ ၀န္ ႀကီးကို ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ခုတေလာ ဗမာဘေလာ့ေတြမွာ သိုင္းခ်ပြဲေတြ ဆက္ေနလို႔ ေၾကာက္ေနရတယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ဘ၀တူေတြပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခုတေလာ အလုပ္ အရမ္း႐ွဳပ္ ေနတာ။ ႐ိုက္လက္စေတြက မနဲဘူးဗ်၊ ခုေတာ့ ဘယ္လို ဆက္စခန္းသြားရမလဲ မသိေတာ့ဘူး။ ”

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ ဒီအထဲမွာ ဆက္႐ိုက္ေပါ့ ဒါ႐ိုက္တာႀကီးရယ္ .. ခင္ဗ်ားက ဖန္စီကားေလးေတြ အ႐ိုက္ ေကာင္းတာဘဲ။ ဟို မင္းသမီးေလး 'နာနာကိုင္' ကို ေခၚ႐ိုက္ပါလား။ ကားနာမယ္ကို ဒီလိုေပးဗ်ာ။ ' ဆံပင္အရွိ .. လင္အစိ' တို႔ .. ' လင္ေပါင္းတစ္ေထာင္ (F) င္ ေပါင္း ေခ်ာင္ ' တို႔ … ။ ဒီေထာင္ထဲမွာဆို ကြက္တိဘဲ ဆရာ .. ။ အျပင္မင္းသား သိန္းခ်ီေပးၿပီး ငွားစရာမလိုဘူး။ ၀န္ ႀကီးဆီလည္း တင္ျပစရာ မလိုဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကလြဲရင္ အားလံုး ေမတၱာျဖင့္ ကူညီ႐ိုက္ေပးမ့ဲ လူေတြခ်ည္း .. ခ်ည္း .. ။ ”

ေမာင္လူေမာ္ (ေရတြင္းပ်က္) ။ ။ “ ဟာဗ်ာ .. ေတာ္ပါၿပီ။ အခန္႔မသင့္ရင္ ကက္ကင္း ထပ္မိၿပီး၊ ကြ်န္ေတာ့္ ဘ၀ပါ “ လင္ေပါင္း တစ္ေသာင္း (F) င္ ေဟာင္းေလာင္း ” ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။ အမ္မယ္ေလး .. ကလူ..ကလူ .. ။ အခု ဒီသိုင္းဆရာက ကြ်န္ေတာ္ ႐ိုက္ေနတဲ့ ျပန္ၾကားေရး ၀န္ ႀကီးဌာနအတြက္ “ ေက်ာ္ေက်ာ့္ ပါးစပ္ၿပဲ ေသာက္ရွက္နဲ ” ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံေခ်ာ္ကားအတြက္ .. ေတာင္း ေတာင္း ပန္ပန္နဲ႔ အကူအညီ ေတာင္းထားရတဲ့ ေလသိုင္း နည္းျပဗ်။ အဆိုေတာ္ ေတာ္ကီေသာ္ ေထာက္ခံလို႔ ၀န္ႀကီးအမိန္႔နဲ႔ ငွားလိုက္တာဗ်ာ။ သူ႕ကို စစ္ေခြးေတြ ဆြဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆီက ေဆး ၀ယ္သံုးတာလို႔ ေျဖာင့္ခ်က္ ေပးသတဲ့ ..၊ ေအာင္မယ္ေလး .. အရပ္ကတို႔ .. ကယ္ပါ၊ ေဆးဆိုလို႔ ပခုကၠဴက ေဆးရြက္ႀကီးေတာင္ ကြမ္းယာထဲ ထည့္မငံုပါဘူးဗ်ာ။ ခုျဖင့္ .. ေဆးမွဳတဲ့ ..၊ သားသားလူေမာ္က ခန္႔ခန္႔ေလးပါဗ် .. ဟီး ဟီး ဟီး .. အစ္ အစ္ အစ္ … ”

ေတာ္ကီေသာ္ ။ ။ “ ငိုမေနပါနဲ႔ေတာ့ ကိုလူေမာ္ရယ္၊ ေရတစ္တြင္းပ်က္ရင္ ေနာက္တစ္တြင္း ထပ္တူးၾကတာေပါ့။ … ”

(စကားေျပာေကာင္းတုန္း အေစာင့္ စစ္သား ႏွစ္ေယာက္မွာ ျပည္ေထာင္စု ယိုင္နဲ႔ေရးႏွင့္ ႀကံဳလွီ ဖြတ္တက္ေရး အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ နာယကႀကီး ဦးေျပာင္ရွည္အား ဒရြတ္တိုက္ ဆြဲေခၚလာၿပီးသကာလ အရင့္အရင္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားနဲ႔ မတူ ထူးျခားစြာ ပိတ္ပက္ ေဆာင့္ဆြဲလ်က္၊ အခန္းတြင္း ကန္သြင္းေတာ္ မူၾကေစ..။)

ဦးေျပာင္ရွည္ ။ ။ “ ေအာင္မယ္ေလးဗ် .. ေအာင္မယ္ေလးဗ် .. မိုက္႐ိုင္း ထြားက်ဳိင္းလိုက္တာ။ ဟင္ .. ကိုယ့္ အခ်င္းခ်င္းေတြကို နဲနဲ ေလးမွ မညႇာတာၾကဘူး။ ငါ .. နာယက .. လ .. ေထာက္ ဂ်ဳပ္ကြ .. ဟင္း ဟင္း … မင္းတို႔ေတြ ေတြ႕မယ္ … ”

ေမာင္လူေမာ္ (ေရတြင္းပ်က္) ။ ။ “ အဘ .. ေရာက္လာတယ္ေနာ္ .. ၀မ္းသာလိုက္တာဗ်ာ .. ”

ဦးေျပာင္ရွည္ ။ ။ “ ဟင္ .. လူေမာ္ .. ေရတြင္းပ်က္ ..၊ ၀မ္းသာတယ္ဟုတ္စ၊ မင္းဟာ ကိုယ္ေမြးတဲ့ေမ်ာက္ ကိုယ့္ျပန္ေခ်ာက္တယ္ ေပါ့၊ ဟုတ္လားဟင္ .. ရက္စက္ပါေပ့ လူေမာ္ရယ္ .. လုပ္ရက္လိုက္တာ .. ။ ”

ေမာင္လူေမာ္ (ေရတြင္းပ်က္) ။ ။ “ ခြင့္လႊတ္ပါ အဘရယ္ ..၊ ဒီလိုေနရာ ေရာက္ေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဒီလို မေျပာပါနဲ႔ေတာ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ႀကံမိႀကံရာ ျဖစ္သြားရတာပါ။ ဘဘ ကယ္မွဘဲ … ဟို ႐ိုက္လက္စေလး ေတြ .. ေတြ .. ”

ဦးေျပာင္ရွည္ ။ ။ “ ေတာ္ .. ေတာ္ .. ဘာမွ ႐ိုက္လက္မစနဲ႔ေတာ့ ..၊ ဒီပံုစံနဲ႔ေတာ့၊ ကိုယ္႐ိုက္ရမယ္ မမွတ္နဲ႔၊ မင္းဘဲ အ႐ိုက္ ခံဖို႔ ျပင္ ထားေဟ့ ..၊ ဘယ္ႏွယ့္ကြာ။ ေဆးအေရာင္းအ၀ယ္ လုပ္တာမ်ား၊ ငါ နာယက ပါမစ္နဲ႔ လုပ္သေလး ဘာေလး၊ မင္းမို႔ အႀကံထြက္တယ္။ မင့္ဘာသာမင္း ၾကည့္က်က္ လႊဲေျပာပါလား။ ေနာက္က ငါမရ အရ လိုက္ရွင္းမွာေပါ့။ ခု .. ငါပါ ပါၿပီ။ ဟင္ .. ငါျဖစ္ေတာ့ ဘယ္သူက လိုက္ရွင္းမွာတုန္း …၊ အမယ္မင္း .. ကယ္ေတာ္ မူၾကပါ … ။ ”

(ထိုစဥ္မွာဘဲ .. အေစာင့္စစ္သား ႏွစ္ဦးမွေန၍ ေထာက္လွမ္းျဗဳတ္လွ်ာရွည္အား မ်က္စိကို အ၀တ္စ စည္းလ်က္သားပံုစံျဖင့္ ဆြဲေခၚလာကာ ပါး၊ နား၊ နဘမ္ အီစလံေ၀ေအာင္ ပိတ္က်င္းလ်က္၊ အခန္းတြင္းသို႔ (F) င္ အား ေဆာင့္ကန္သြင္းေစ။)

ေမာင္ဒိုင္း ။ ။ “ ေဟာ .. ဒီတစ္ခါ အလွည့္က်သူက မျမင္မကန္း၊ မထူးဆန္းတဲ့ ခ်ည္သား မ်က္မွန္ အနက္ေလးနဲ႔ပါလား ..၊ လုပ္စမ္းပါဦး။ ခင္ဗ်ားကေကာဘာမွဳလဲ။ ဒီေန႔ လူစည္တယ္။ ၀ိုင္းလုပ္ ရမလား။ အလွဴ လုပ္ရမလား .. ။ ”

လွ်ာရွည္ ။ ။ “ ဘာမွ လုပ္မေနနဲ႔ေတာ့.. မ်က္ေစ့ က်ိန္းရတဲ့အထဲ။ ေၾသာ္ .. ဦးေျပာင္ရွည္ .. ဦးေျပာင္ရွည္ ..၊ ထင္သားဘဲ ..၊ ခင္ဗ်ား ေရာက္ႏွင့္ၿပီး ဆိုတာ .. ဘာလို႔ အဲသေလာက္ေတာင္ က်ဳပ္ကို ရက္စက္ရတာလဲဗ်ာ .. ခုေတာ့ ေက်ာ္မေကာင္း ၾကားမေကာင္း၊ က်ဳပ္ ၀ဋ္လည္ၿပီ ထင္တယ္.. ”

ေျပာင္ရွည္ ။ ။ “ အင္းဗ်ာ .. ၊ က်ဳပ္လဲ မတတ္သာလြန္းလို႔ သက္သာမလား ဆြဲထည့္မိတာပါ။ ခင္ဗ်ား ပါလာရင္ ခင္ဗ်ား အေဖႀကီး အရွိန္နဲ႔ လြတ္မလား ေတြးမိၿပီး ေထာက္လွမ္းေရး ရံပံုေငြ အတြက္ လုပ္မိတာပါလို႔ ထြက္ခ်က္ ေပးမိသဗ်ာ .. ။ ”

လွ်ာရွည္ ။ ။ “ ေအာင္မယ္ေလးရယ္တဲ့ .. ေအးမယ္ေလာင္။ ကိုယ္တို႔ေကာင္ လွ်ာရွည္ႀကီး .. ဂန္႔နင္းကီးတဲ့ေမာင္ .. ။ ဟာ .. ႐ွဳပ္ကုန္ ၿပီ။ ႐ွဳပ္ကုန္ၿပီ။ ခင္ဗ်ား ေျပာတဲ့ အေဖႀကီး မို႔လို႔ကို ႐ွဳပ္ကုန္တာဗ်ဳိ႕။ ဟီး ဟီး .. ရႊတ္..။ က်ဳပ္လည္း ႀကိဳးစားပါေသးတယ္ဗ်ာ .. ။ ဟို ေကာင္ ေတာင္ေက်ာ္ခဲပစ္ .. ဆိုတဲ့ ဘိုဂ်ဳပ္ ဂဲပစ္သား.. သူ .. သူ .. သူစတဲ့ဇာတ္။ အေဖႀကီးေျမး “ မေအ ေပးလေကာင္ - ေနေရႊေသြးေအာင္” ပါ ပါကုန္ေတာ့ က်ဳပ္တို႔လည္း တတ္နင္း မကီး ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အဘိုးႀကီး ေဒါသထြက္ေနၿပီ။ မင္းသမီး န၀လတ္ရဲ႕ ေပ်ာက္တဲ့ အထုပ္လည္း ျပန္ေတြ႕ၿပီ။ အဖြက္ လြန္ၿပီး သူ႕ႏိုင္လြန္ ေရသဘင္ထဲက ျပန္ရတာ။ အထုပ္ေကာ န၀လတ္ေကာ ဂဲပစ္တဲ့ သားအဖေတြ ေကာ အခုလံုလံု ၿခံဳၿခံဳဘဲ။ အမွန္က ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔လည္း ဆိုင္နင္း မကီးဘူး၊ ခင္ဗ်ားတို႔ ခ်သလား၊ မလားဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို႔ အကန္႔။ ဦးေျပာင္ရွည္ .. ခင္ဗ်ားက လိုင္းသပ္သပ္၊ ခုေတာ့ ယုန္ေထာင္ ရင္း ေၾကာင္ပါ မိနင္းကီးသြားတာ။ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႔က ေတာ္ေသးတယ္။ က်ဳပ္က ပိုခံရတာဗ်။ နာမယ္ႀကီး ထမင္းငတ္ တစ္လံုးမွလည္း ခ်ရတာမဟုတ္ဘူး။ ေထာက္လွမ္း ေရးဆိုတဲ့ အေကာင္ေတြက ဇာတ္တူသားခ်င္းဆို ပိုႏႊာတာမ်ဳိး။ ေအာင္မယ္ေလး .. က်ဳပ္ေတာ့ မ်ဳိးပါကန္းၿပီ။ ဒီအထဲမွာ အသံဖမ္းစက္ေတြ ရွိတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း ဒီဘ၀ လြတ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မထူးဘူးဗ်ာ။ ဆဲသာ ဆဲ .. ဟင္ .. ေခြးသား ၀က္ေျမး .. ေခြးသား ၀က္ ေျမး.. လဒတူလဒူတ၊ က်ီးကန္း ေယာက္ဖေတြ၊ လေျဗာင္ကြပ္.. လျဗြတ္ေကာင္၊ လေဖာင္ကြပ္.. လဖြတ္ေကာင္ေတြ။ ”


ဤတြင္ ဆက္ရန္ မသင့္ေတာ္ေတာ့သျဖင့္ ကန္႔လန္႔ကာအား အျမန္ဆံုးနည္းသံုးကာ စူပါ ဟိုက္စပိ ႏွဳန္းျဖင့္ ခ်ေစ။


PoFP ႏွင့္ ေျပာင္လွ်ာရွည္တို႔မွ ဆရာေၾကးမံုဦးေသာင္း၏ “ေဒၚနီနီျမင့္၏ ပုလဲသြယ္” ျပဇာတ္အား အေျခခံၿပီး ေရးသားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။