ရွက္တတ္ၾကရင္ေတာ့၊ သတ္ေသၾကဖို႔ေကာင္း။
တိုင္းျပည့္ဥစၥာ၊
ငါ့ဟာလို႔ယူၾက၊
ခိုးေနတာ မဝေသး။
႐ုန္းေနရတဲ့ ျပည္သူေတြ၊
ထမင္းေရ နပ္မွန္ေအာင္၊
ခႏၶာကို ေရာင္း၊
တခ်ဳိ႕ကေတာ့၊
သိကၡာကို ေရာင္းစားၾက။
မဝေရစာ ဝမ္းပူဆာေနၾကေတာ့၊
လဲၾက .. ထပ္ၾက၊
တနပ္စား အဆင္ေတြနဲ႔၊
တနပ္စား အျမင္ေတြနဲ႔၊
ကဲ.. ရွက္တတ္ရင္၊ ရွက္တတ္ၾကရင္ ... ????
ေမာင္သန္႔
Tuesday, January 8, 2008
ရွက္တတ္ၾကရင္ေတာ႔
Posted by
Paradise of Fighting Peacocks
@
Tuesday, January 08, 2008
Labels: ကဗ်ာထဲကေတာ္လွန္ေရး, အေတြးစာ
Subscribe to:
Post Comments (Atom)













1 comments:
poem phobia said...
က်ေနာ္ကေတာ့--ကဗ်ာဖတ္ေနမယ့္အခ်ိန္ေတြကို--အကုန္ခံမယ့္အစားဒုန္ဒိုင္းဂြမ္းဆိုပီးေဆာ္ပစ္လိုက္ခ်င္ပီဗ်--ေနာက္က်ေနျပီေလ
လက္ေတြ႕ေတြနည္းေနေသးတယ္---မလံုေလာက္ေသးဘူးလို႕ထင္ပါတယ္--ပန္းတိုင္ေရာက္ဖို႔ေစာင့္၇တာၾကာေနပီမို႕ပါ
က်ေနာ့လို-ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့သူေတြဒုနဲ႔ေဒးေပါ့
Post a Comment